“พี่คน”
“แพรว” คนธรรพ์หยุดทันทีที่ได้ยินเสียงแพรว
“พี่คงไม่ได้มาหาแพรวใช่ไหม” ทั้งๆ ที่เห็นว่าคนธรรพ์เดินมาจากบ้านของกอหญ้า แพรวก็ยังมีความหวังบ้างว่าเขาจะคิดถึงเธอ
“พี่มาหากอหญ้า” คนธรรพ์มองดูหน้าคนรักเก่าหัวใจเขาเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง
“ลูกของพี่กี่เดือนแล้วคะ”
“ห้าหกเดือนแล้วจ้า” จากที่หัวใจเต้นแรงอยู่เมื่อกี้ ตอนนี้มันหล่นวูบ คำพูดของเธอเหมือนกับเธอปลงตก
“ตอนนี้พี่อยู่กับกอหญ้าเหรอคะ” แพรวถามเขาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา ดวงตาของเธอบดบังไปด้วยม่านน้ำตาที่มันกำลังคลอออกมา
“พี่คิดว่าคงจะมาดูแลกอหญ้าอยู่ที่บ้านพ่อของเธอสักระยะ”
“แพรวยังคิดถึงพี่ตลอดเวลานะ” น้ำเสียงของแพรวดูเศร้ามาก
“อย่าพูดเรื่องของเราอีกเลยแพรว พี่ไปร้านค้าก่อนนะ” คนธรรพ์พูดตัดบทแค่นั้น แล้วชายหนุ่มก็เดินจากไป
แพรวได้แต่มองตามหลังเขา
“แกเลิกกับมันจริงเหรอแพรว” บังอรแอบมองดูทั้งสองคุยกันพอได้จังหวะ ก็รีบเข้ามาคุยก
