"คุณรักผมตั้งแต่ตอนไหน" ชายหนุ่มถามหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมกอด และตอนนี้ศึกบนเตียงได้สงบลงไปแล้ว
"ใครรักคุณ"
"ก็น้องเชยไง น้องเชยรักพี่ตั้งแต่เมื่อไรจ๊ะ"
"น้องเชย?!"
ตุ๊บ!!
"โอ้ย คุณตีผมทำไม" ชายหนุ่มแกล้งลูบแขนตรงที่ถูกฟาดเมื่อสักครู่ ที่จริงมันไม่ได้เจ็บอะไรเลย
"คุณเรียกชื่อเต็มฉันหน่อยได้ไหม"
"อ้าว คนเราต้องมีชื่อเล่นสิ หรือจะให้พี่เรียกน้องอบ" มาเฟียหนุ่มพูดได้หน้าตาเฉย เขาแค่อยากจะล้อเธอเล่น เพราะเวลาเธออายหรือแม้กระทั่งตอนที่โกรธมันน่ารักมาก
"คุณ!" อบเชยค้อนด้วยสายตาพิฆาต
"อย่ามองด้วยสายตาแบบนี้อีก ถ้าไม่อยากจะเสียว.."
มันคือคำขู่ที่ทำให้คนถูกขู่หน้าแดงได้ "ไอ้เสี่ยบ้า! ในสมองของคุณคงคิดแต่เรื่องนี้ใช่ไหม"
กำปั้นรัวใส่ต้นแขนแกร่งอีกครั้ง ชายหนุ่มรวบมือของเธอกดลงที่เตียง พร้อมกับยันกายขึ้นคร่อมเธอไว้
"ว่าจะไม่ซ้ำแล้วนะ ขออีกสักดอกเถอะ" สิ้นคำพูดใบหน้าหล่อก็ได้โน้มลงไปบดขยี้ริม
