“ไหนว่าคุณแม่ตกบันไดแล้วไม่ได้สติอยู่ไงคะ”
เอมิลโดนหลอก ทว่าหล่อนกล้าเอาความเป็นห่วงเพียงน้อยนิดเช่นนี้มาล้อเล่นกับลูกสาวอย่างเธอได้ยังไง หากแต่ลองคิดดี ๆ แล้วที่ผ่านมารดาเคยเห็นตนเองเป็นลูกด้วยหรือ หล่อนก็แค่เลี้ยงเอมิลมาเพื่อเป็นสินค้าชนิดหนึ่ง อย่างไรถึงได้คิดว่าคนเช่นนี้จะสามารถกลับตัวกลับใจได้
คิดได้ดั่งนั้นก็ได้แต่แค่นยิ้มออกมากับตัวเอง
“ความจริงมันก็แค่ลูกไม้ตื้น ๆ ไม่คิดว่าแกจะโง่จนรีบมาหาฉันขนาดนี้ด้วยซ้ำ”
“นั่นก็เพราะหนูกลัวว่าจะมาไม่ทันได้ดูใจแม่อย่างคุณต่างหากค่ะ น่าจะตกลงมาตายเลยนะคะ จะได้ไม่ต้องยุ่งยากให้คนอื่นมาดูใจแบบนี้”
“เอมิล! แกไม่เคยพูดกับฉันแบบนี้เลยสักครั้ง พอไปอยู่กับพวกสถุลนั่นแล้วมันทำให้แกปีกกล้าขาแข็งขึ้นมาเลยหรือยังไง”
“สถุลเหรอคะ ถ้าแบบพวกเขาเรียกสถุล แล้วแบบแม่จะให้หนูเรียกว่าอะไร คงจะยิ่งกว่าชิงหมาเกิด”
“กรี๊ดดด อีลูกเวร อีลูกทรพี!”
“ถ้ายังไม่ได้ใกล้
