แอบร่านในบ้านเจ้านาย 3 : คนขับรถหื่น (2)

"อ๊ะ…อ๊าา…น้าา…มันลึก…อื้ออ!" ปรางครางเสียงสั่น ร่างกายเกร็งกระตุกตามแรงกระแทกที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุด "ยิ่งครางแบบนี้…น้ายิ่งอยากเอาให้ลั่นบ้าน" น้าเด่นโน้มตัวลงจูบซับเหงื่อที่ไหลบนแผ่นหลังแล้วกระซิบเสียงพร่า จากนั้นก็เร่งจังหวะการกระแทกถี่ขึ้นจนเสียงกระแทกดัง พั่บ พั่บ พั่บ ผสมกับเสียงครางเร่าร้อน ขาของปรางเริ่มสั่นจนแทบรับน้ำหนักไม่ไหว เขาจึงจับยกลอยขึ้นอุ้มในท่าอุ้มแตง แล้วกระแทกจากด้านหน้าอย่างรุนแรงจนเธอเผลอจิกไหล่เขาแน่น เสียงครางแหลมสูงดังลั่นโดยไม่สนว่าคนข้างนอกจะได้ยินหรือไม่ น้าเด่นกระแทกเอวจากท่าลิงอุ้มแตง อย่างไม่ปรานี ทุกแรงกดลึกจนปรางเผลอกรีดร้อง "อ๊าาา…น้าา…หนูเสียววว!" เสียงแหลมของเธอก้องสะท้อนในห้องเก็บของคับแคบๆ เขาก้มลงฝังจูบร้อนแรงที่ต้นคอ มือใหญ่โอบกระชับแผ่นหลังเธอแน่นราวกับจะยึดร่างไว้เป็นของตัวเอง จังหวะกระแทกเร็วถี่ขึ้นเรื่อยๆ จนเนื้อกระทบกันดังชัดเจน "ตัวสั่นขนาดนี้…คงใกล้แล้วใช่มั้ย" เขากระซิบข้างหู น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกระหาย ก่อนจะหมุนตัวพาเธอลงนั่งคร่อมบนตัก พลางจับสะโพกให้โยกใส่เขาอย่างหนักหน่วง ปรางหลับตาแอ่นอกครางลั่น มือจิกไหล่หนาแน่น ร่างสั่นสะท้านทุกครั้งที่เขากระแทกสวนขึ้นมา ความร้อนจากด้านล่างไหลทะลักเข้ามาจนเธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกกลืนกินทั้งร่าง "อ๊าาา…อ๊าาา…น้าาา!" น้าเด่นกดสะโพกสวนขึ้นแรงๆ จนปรางเผลอครางยาวเสียงสั่น เสียงนั้นดังลั่นจนแทบกลบเสียงลมหายใจของทั้งคู่ เขาจับเอวเธอแน่น บังคับให้โยกตามจังหวะที่เขาต้องการ มืออีกข้างเลื่อนขึ้นมาบีบอกนุ่มแน่น พลางใช้ปากงับยอดอกอย่างหิวกระหาย ความรู้สึกวาบหวามแล่นพล่านไปทั่วตัวจนเธอแอ่นอกตอบรับอย่างลืมอาย "เอาให้หมดแรงเลยนะปราง" น้าเด่นพูดเสียงพร่า ก่อนจะเร่งจังหวะเร็วถี่เหมือนจะพาเธอให้พ้นขอบเขตความทนไหวเสียงเนื้อกระทบกันดังชัดเจน พั่บ ๆ ๆ ผสมกับเสียงครางสูงลั่น ร่างปรางกระตุกถี่ น้ำตาคลอจากความเสียวที่พุ่งขึ้นไม่หยุด และในจังหวะที่น้าเด่นกดลึกสุดแรง เธอก็ปล่อยเสียงร้องสุดท้ายอย่างไม่อาจกลั้นได้ "อ๊ะ...อ๊ายยย..." เสียงร้องสุดท้ายของปรางยาวสั่นสะท้าน ก่อนที่ร่างเธอจะกระตุกถี่เหมือนถูกดูดพลังไปจนหมดแรง น้าเด่นยังคงกดสะโพกแนบกับเธอแน่น ปล่อยลมหายใจร้อนผ่าวกระทบต้นคอ "เก่งมาก…น้าชอบเสียงครางแบบนี้" เขากระซิบเสียงต่ำติดหอบ มือใหญ่ลูบแผ่นหลังที่ชุ่มเหงื่อของเธออย่างเอ็นดู แต่ดวงตายังเต็มไปด้วยความกระหายที่ยังไม่มอด ปรางหอบถี่ แขนขาอ่อนแรงจนแทบพยุงตัวไม่ไหว แต่ก่อนที่เธอจะทันตั้งสติ น้าเด่นก็พลิกตัวจับเธอนอนราบกับกองกระสอบอีกครั้ง รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ "พักยังไม่ได้หรอก…น้ายังอยากฟังเสียงครางของหนูอยู่" เขาพูดพร้อมขยับตัวเข้าใกล้ ความร้อนแข็งขืนสัมผัสอีกครั้งจนเธอเผลอสะดุ้งและครางเบา ๆ อย่างห้ามไม่อยู่ เสียงหอบกระเส่าและลมหายใจที่สะท้อนออกมาจากผนังห้องเก็บของแคบๆ ดังขึ้นถี่จัดจนเหมือนหัวใจจะระเบิด แรงดันของร่างใหญ่บดเบียดเข้าหาเธอแทบแนบสนิท "อ๊ะ…น้า…มัน…มันเสียว…อืออ…" ปรางกระซิบเสียงสั่น ขณะที่ขาของเธอถูกจับแยกออกจากกัน ทำให้ช่วงล่างเปิดกว้าง น้าเด่นที่ตอนนี้ใบหน้าเหงื่อซึม สายตาแดงก่ำด้วยแรงปรารถนา ไม่ได้รอช้า เขาขยับสะโพกเข้าแนบติด ก่อนจะบดเบียดอย่างรุนแรง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดัง "พั่บ! พั่บ!" แรงกระแทกของสะโพกกระทบเข้าใส่บั้นท้ายขาว ๆ ของปรางซ้ำ ๆ ไม่ปรานี รุนแรงแต่แม่นยำ "โอ๊ยย…แน่นไปหมดเลยน้า…อื้ออออ…" เธอจิกไหล่เขาแน่น นิ้วสั่นระริก ขณะที่สติเริ่มเลือนลางกับจังหวะกระแทกอันต่อเนื่อง เสียงครางผสมเสียงหอบ ดังประสานกับเสียงไม้เก่าใต้ฝ่าเท้า และเสียงกล่องขยับเล็กน้อยจากแรงกระแทกที่ไม่หยุดหย่อน น้าเด่นกระชากสะโพกเธอแน่นขึ้น ยิ่งเธอคราง เขายิ่งเร่งจังหวะ หนักหน่วง ลึก และร้อนแรงขึ้นทุกวินาที "ดูสิ…ร่องแฉะขนาดนี้ ยังจะบอกว่าไม่อยากอีกมั้ย? หื้ม?" เขาคำรามข้างหูเธอ พร้อมกระแทกย้ำในจุดลึกที่สุดที่เขาเจอ เธอกรีดร้องเบา ๆ หลับตาปี๋ ร่างกระตุกเกร็งเหมือนโดนไฟดูด "อ๊าาาา! ตรงนั้นนน...!" เขาไม่หยุดยังคงซอยถี่ขึ้นกว่าเดิม เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังชัดเจน พร้อมเสียงน้ำเฉอะแฉะที่ไม่อาจหลบซ่อน น้าเด่นจับเธอพลิกให้นอนคว่ำหน้าไปกับกระสอบเสียงครางยังไม่ขาดสาย แท่งร้อนถูกดันเข้าไปในร่องเสียวจนมิดด้าม "อึก! อ๊ะ...อ๊าาา" "น้า…แบบนี้หนูไม่ไหวแล้ว...อ๊าาาาาา!" "ไหวสิ! เดี๋ยวน้าจะทำให้หนูติดใจจนลืมเจ้านายไปเลย!" น้าเด่นเอ่ยเสียงกระเส่าแล้วกระเด้าบั้นเอวเข้าใส่สาวใช้คนใหม่รัวเร็ว ปรางครางด้วยความเสียวกระสันอยู่ใต้ร่างคนขับรถอย่างยอมจำนน จากสาวใช้ที่เคยฝันถึงเจ้าของบ้านสุดหล่อ ตอนนี้เธอกลับนอนครางตัวสั่นอย่างเป็นสุขอยู่ใต้ร่างของคนขับรถในห้องเก็บของ และเธอกำลังจะปลดปล่อยทุกอย่างออกมาจนหมด ทั้งร่างกาย ทั้งจิตใจ ทั้งศักดิ์ศรี ร่างของปรางนอนแผ่อยู่กลางห้องเก็บของหลังจากที่ทุกอย่างสงบลง ร่างเปลือยช่วงล่างยังหอบหายใจถี่จัด เหงื่อชื้นไหลลงมาตามไรผม ขาเรียวสั่นจนแทบยืนไม่ไหว น้าเด่นลุกขึ้นจากท่าคุกเข่า ดึงกางเกงขึ้นช้าๆ ก่อนจะใช้หลังมือเช็ดเหงื่อที่ขมับ สายตายังจับจ้องที่ร่างบอบบางซึ่งบัดนี้แทบหมดแรงพิงกับกำแพง "พักก่อนนะปราง...น้ายั้งไม่หมดแรงหรอก แต่กลัวเราจะลุกไม่ไหวจริงๆ" เสียงเขาเต็มไปด้วยแววเอ็นดูปนขำ ปรางช้อนตามองอย่างเหนื่อยหอบ แววตาฉ่ำเยิ้ม สองแก้มยังแดงจัด "มัน...โหดไปหน่อยค่ะน้า เดินไม่ไหวเลย" น้าเด่นหัวเราะหึๆ แล้วเดินไปหยิบผ้าเย็นที่วางอยู่ในตู้เก็บของด้านหลัง เขากลับมานั่งยองๆ ข้างเธอ ค่อยๆ ใช้ผ้าซับเหงื่อที่หน้าผากให้อย่างอ่อนโยน มืออีกข้างลูบผมเธอเบาๆ "น้าบอกแล้วว่าถ้าได้ลอง จะติดใจ…แต่อย่าลืมนะ หนูยังต้องทำงานในบ้านหลังนี้ อย่าเพิ่งทำตัวน่าสงสัยล่ะ” ปรางพยักหน้าเบาๆ แต่ภายในใจกลับเต้นระรัว รสสัมผัสเมื่อครู่นี้ยังตราตรึงในทุกขุมขน "ถ้า...ถ้ามีโอกาสอีก หนูจะไม่ปฏิเสธนะคะ..." เธอพึมพำเบาๆ แต่ก็พอให้เขาได้ยิน น้าเด่นหัวเราะเบาๆ ก่อนจะยื่นมือให้เธอ "ลุกไหวมั้ย เดี๋ยวน้าพาไปล้างตัวหลังบ้าน มีฝักบัวอยู่ ไม่งั้นถ้าเดินสภาพนี้ออกไป เดี๋ยวใครเขาจะรู้หมดว่าเพิ่งโดนอะไรมา" เธอยิ้มขำทั้งที่หน้าแดงจัด แล้วก็พยายามลุกขึ้นยืน แม้จะรู้สึกว่าสะโพกยังระบม ก่อนเดินออกจากห้องเก็บของนั้น สายตาของปรางก็หันไปมองตัวเองในกระจกเก่าๆ ข้างฝา ผมเธอยุ่ง ริมฝีปากยังบวมแดง ชุดยับยู่ยี่ และใต้ตาเต็มไปด้วยรอยเสน่หา แต่ที่ชัดที่สุดคือแววตาของเธอมันไม่ใช่แค่สาวใช้ธรรมดาอีกต่อไป แต่เป็นหญิงสาวที่เริ่มรู้จัก "รสของอำนาจ" จากร่างกายของตนเองแล้ว