“หนูตั้งใจว่าจะพักกับเพื่อนค่ะ แม่ยังจำจีน่าเพื่อนสนิทของหนูได้ไหมคะ”
คำพูดของไอวี่ทำให้เริงรตีระลึกย้อนไปถึงสาวน้อยวัยกำดัด รูปร่างกะทัดรัด หน้าตาจิ้มลิ้ม ผิวพรรณขาวสะอ้าน หน้าตาบ่งบอกว่ามีเชื้อสายจีนอยู่เต็มตัว ทว่าด้วยสไตล์การแต่งหน้าที่โฉบเฉี่ยว แต่งกายเปรี้ยวจี๊ดและทรงผมหยิกฟูเหมือนหมาพุดเดิ้ล ประกอบกับความมั่นใจในตัวเองที่มีมาเกินร้อย ทำให้บุคลิกภาพของจีน่าสะดุดตาผู้พบเห็นเสมอ
“อ๋อ… จำได้จ้ะ”
“หนูจะไปพักที่คอนโดของจีน่าค่ะ”
ไอวี่บอกให้มารดาวางใจ เริงรตีไม่ขัด ด้วยรู้ดีว่าการมีเพื่อนอยู่ด้วยย่อมดีกว่าอยู่คนเดียวลำพังอย่างแน่นอน
“ไม่ต้องห่วงนะคะ… หนูสัญญาว่าจะโทรหาแม่บ่อยๆ”
“จ้ะ… ดูแลตัวเองดีๆ นะลูก”
แม้สายตาของเริงรตีจะคลายความเป็นห่วงลงไปได้บ้าง เมื่อรู้ว่าไอวี่มีเพื่อนอยู่ที่กรุงเทพฯ แต่ถ้าเลือกได้… เธอก็อยากยับยั้งการตัดสินใจของลูกสา
