ข้างหนึ่งขยับกรอบแว่นสายตาราวกับต้องการจะมองใบหน้าของชายผู้นี้ให้ชัดๆ
“นายเองหรอกรึ… ที่ชื่อคำรณ”
น้ำเสียงทรงอำนาจเอ่ยทักทายเขา
“ครับ… พ่อเลี้ยงใช้ให้คนไปตามผมมาพบ ไม่ทราบว่ามีอะไรให้ผมรับใช้หรือครับ”
คนถูกตามตัวให้มาพบถามขึ้นด้วยน้ำเสียงนอบน้อมก็จริง หากทว่าแววในดวงตาของเขาก็ยังคงฉายความเด็ดเดี่ยวออกมาให้เห็น
“คำรณ”
บุรุษผู้สูงวัยกว่า เรียกชื่อของคนตรงหน้า ช้า ชัด ราวจะสะกดออกมา ทำเอาคนถูกเรียกรู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาทันที
คำรณพยายามไม่มอง ไม่สบตาเริงรตี ซึ่งเธอเองก็ทำทีว่าไม่ได้รู้จักมักคุ้นกับเขาเกินเลยไปกว่าคนงานในฟาร์ม ด้วยทั้งคู่ต่างก็รู้ดีว่าความรู้สึกในตอนนั้นแทบไม่ต่างอะไรกับวัวสันหลังหวะ เหมือนคนที่กำความลับในชีวิตของกันและกันเอาไว้
“ฉันอยากขอบใจนายที่ช่วยเหลือคนใ
