ไอวี่พูดอะไรไม่ออก ได้แต่อึ้ง กัดริมฝีปากของตัวเองแล้วกำมือแน่น พยายามระงับความโกรธ บอกตัวเองให้อดทนต่อแววตาเย้ยเยาะและน้ำเสียงยั่วยุของเขา ด้วยรู้ดีว่าผู้หญิงย่อมเป็นฝ่ายเสียเปรียบกับเรื่องที่เกิดขึ้น
“นายมันเลว”
“แต่เธอก็ขอร้องคนเลวอย่างฉันเองไม่ใช่หรือ? อย่าลืมว่าเธอเป็นฝ่ายร้องขอฉันเองกับปาก อย่าบอกนะว่าจำไม่ได้ ‘ได้โปรด... มาร์คัส… พลีส…’ เรียกร้องจนปากคอสั่นขนาดนั้น ฉันจะไม่สนองให้ก็ดูใจดำเกินไป”
ตั้งแต่เกิดมาในชีวิต ไม่มีครั้งไหนที่หญิงสาวรู้สึกอับอายเหมือนในตอนนี้ ไม่คิดว่ามาร์คัสจะเอาเหตุการณ์ในครั้งนั้นมาพูดอย่างสนุกปาก
ด้วยรู้ว่าเป็นฝ่ายเสียเปรียบทุกทาง ไอวี่พยายามจะไม่ตอบโต้ เธอแหงนหน้าขึ้นมองเพดาน กระพริบตาถี่เพื่อไล่หยาดน้ำตาใสๆ ที่รินไหลลงมาตามร่องแก้ม นิ่ง เงียบ ไม่ตอบโต้เพื่อที่จะเอาชนะเหมือนเช่นหลายๆ ครั้งที่ผ่านมา
หญิงสาวพยายามรวบรวมความ
