ของห่วงรามสูร

ณ บ้านหลังเล็กที่เงียบสงบ เป็นที่พักผ่อนของ ไอริน หญิงสาวร่างเล็กหน้าตาสะสวย ในวัยกำลังจะ 21 ปี ซึ่งเธออาศัยอยู่ที่บ้านหลังนี้คนเดียว พื้นเพเป็นคนต่างจังหวัด การศึกษาเรียนจบเกี่ยวกับสายอาชีพแต่ปัจจุบันไม่ได้เรียนต่อแล้ว เนื่องจากขัดสนทางด้านการเงิน ฐานะทางบ้านค่อนข้างไปทางยากจน แต่ที่เรียนจบมาถึงตรงนี้ได้ก็เพราะเป็นเด็กเรียนดีจึงมีทุนมาตลอด ด้านชีวิตส่วนตัวของไอรินเธอเป็นเพียงเด็กกำพร้า ไม่มีพ่อแม่ ต้องอยู่ลำพังแบบตัวคนเดียว ชีวิตค่อนข้างจะเงียบเหงา แต่ในตอนนี้ก็ยังถือว่ามีความโชคดี เพราะมีคนรักที่ดีอย่าง ธัญ ทั้งคู่คบหากันตั้งแต่สมัยเรียนจนตอนนี้ก็เรียนจบ ธัญอายุมากกว่าไอริน 3 ปี ทั้งคู่เป็นคู่รักที่รักกันมาก ไม่เคยทะเลาะกันและมีแต่ความเข้าใจ แต่ด้วยชีวิตที่ไม่ราบรื่นก็ย่อมมีอุปสรรค ในช่วงเวลาที่มีความสุข ก็ต้องมีช่วงเวลาที่เป็นทุกข์เช่นกัน วันนี้เป็นวันที่ธัญต้องเข้าไปทำงานในเมือง โดยตกลงกันว่าเขาจะหาเงินมาสู่ขอเธอ ด้วยความรักของไอรีนที่มีต่อธัญ เธอก็ได้ให้คำมั่นสัญญา ว่าจะรอวันที่เขากลับมาเพื่อเราจะได้อยู่ด้วยกัน แบบสามีภรรยาที่ สร้างครอบครัวอบอุ่นไปด้วยกัน ถึงวันที่ต้องจากลา ทั้งคู่ก็ได้จับมือให้คำมั่นสัญญากัน ว่าจะไม่มีการวอกแวก นอกกายนอกใจ ในวันที่เขากลับมาเราสองคนจะ เป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย เราจะสร้างอนาคตครอบครัวที่ดีไปด้วยกัน 5 เดือนผ่านไป แล้ววันเวลาก็หมุนเวียนเปลี่ยนวันที่ไปเรื่อย ๆ นี่ก็ครบ 5 เดือนแล้วที่เราสองคนเป็นคู่รักที่ห่างไกล ความคิดถึงที่มีไม่ถือว่าเป็นอุปสรรคมากนัก เพราะเราวิดีโอคอลโทรคุยกันบ่อย ๆ แล้วก็มีบางช่วงเวลาที่เขาต้องทำงานหนักมาก เธอที่เป็นคนเฝ้ารอก็ต้องเข้าใจ และคอยให้กำลังใจเขาอยู่เสมอ อยู่ต่างพื้นที่ใช้ชีวิตก็ต่างกัน แล้วก็ถึงวันที่เราสองคนได้โทรคุยกันยาว นานกว่าทุกวันที่ผ่านมา “วันนี้พี่ทำงานเหนื่อยมากเลยริน” แฟนหนุ่มก็เอ่ยอย่างออดอ้อน “เหนื่อยมากเลยเหรอคะ” “ครับ วันนี้งานค่อนข้างเยอะ มีเรื่องให้จุกจิกด้วย” “อย่าหักโหมงานให้มากนักนะคะ เอาแค่ที่ไหวรินเป็นห่วง” “ครับ พี่ทำทุกอย่างก็เพื่อรินนะ” “ขอบคุณมากนะคะ รินรอพี่กลับมาทุกวันเลย” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ 5 เดือนที่ผ่านมา ไม่มีวันไหนเลยที่เธอไม่คิดถึงเขา “อดทนก่อนนะริน พี่ขอเก็บเงินก่อนซักพักใหญ่ ๆ แล้วจะกลับไปหา” ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ธัญก็ยังก้มหน้าหลบสายตา “ค่ะ” ไอรินที่เห็นแบบนั้นก็ตอบด้วยน้ำเสียงที่สะอื้นในลำคอ ความรู้สึกคิดถึงมันทำให้เธอจุกไปทั้งอก “พี่คิดถึงรินนะ” “รินก็คิดถึงพี่ รินรอพี่กลับมาทุกวันเลยนะ” “เอ่อ...คงอีกสักพักใหญ่ อดทนนะริน” “พี่ต้องสัญญานะว่าจะกลับมาหาริน เราจะสร้างครอบครัวที่อบอุ่นไปด้วยกัน จะเกิดอะไรขึ้นพี่ก็ห้ามลืมคำสัญญาของเรา” ไอรินจ้องตากับแฟนหนุ่มผ่านหน้าจอ จากคำพูดของเธอก็หวังว่าเขาจะจำให้ขึ้นใจ “ครับ พี่ไม่ลืม” ธัญยิ้มให้ด้วยความอบอุ่น อย่างที่มอบให้เธอเสมอมา “ค่ะ” “งั้นวันนี้แค่นี้ก่อนนะ พี่ต้องไปทำงานต่อละ ไว้พี่จะโทรหาบ่อย ๆ” “ห้าทุ่มก็ยังทำงานเหรอคะ” คิ้วสวยขมวดเข้าหากันจนเป็นปม “เอ่อ...ใช่ พี่ต้องหาเงินเยอะ ๆ จะได้รีบกลับบ้านเราไง กลับไปหารินตามคำสัญญาของเรา” “ค่ะ งั้นพี่ธัญก็ดูแลตัวเองด้วยนะ อย่าหักโหมหนักเกินไปเข้าใจไหมคะ” ถึงแม้อยากมีเวลาที่ได้คุยมากกว่านี้ แต่เธอก็ต้องเข้าใจในหน้าที่ของเขาด้วย “เข้าใจครับ พี่ไปก่อนนะ” หลังจากวางสายจากคนรักไป แววตาสวยก็เศร้าหมองลง เธอคิดถึงเขาอย่างบอกไม่ถูก และมีแว๊บหนึ่งของความสัมพันธ์ ทำไมความรู้สึกในวันนี้ที่คุยกัน เหมือนความรักที่เขามีต่อเธอจะลดลงยังไงก็ไม่รู้ แต่แล้วก็ต้องสลัดทุกอย่างออกจากหัว เธอต้องไม่คิดมากเกินไป เขาไปทำงานมีหน้าที่ต้องรับผิดชอบ ส่วนเธอก็ต้องไว้ใจเขาให้มาก ๆ 5 ปีที่เราคบกันมา มันไม่ใช่เวลาน้อย ๆ เขาดีกับเธอมาโดยตลอด เขาไม่มีทางนอกใจเธอ เพราะเธอคือแฟนที่เขารัก ผู้หญิงที่เขาสัญญามาโดยตลอดว่าจะสร้างครอบครัวด้วยกัน เธอจะเป็นภรรยาที่แสนดีของเขาในอนาคต “หยุดคิดมากได้แล้วริน แกต้องไว้ใจพี่ธัญให้มาก ๆ” พูดจบไอรินก็ลูบใบหน้าสวยของตัวเองเบา ๆ เพื่อให้ได้สติ และไม่ให้เป็นคนคิดมากแบบนี้