ตอนที่ 4 ความจริงที่กรีดลึก

เสียงกดรหัสประตูหน้าห้องดังขึ้นทำลายความเงียบในคอนโดหรู เมฆา เดินเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งขรึมผิดปกติ ในมือถือซองเอกสารและแฟลชไดรฟ์ เขามองไปทาง ไอริน ที่อยู่ในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงผ้าแพร ซึ่งเป็นของใหม่ที่รามสูรสั่งให้คนสนิทอีกคนรีบไปหามาให้ เธอนั่งตาบวมช้ำอยู่บนโซฟา โดยมี รามสูร นั่งจิบกาแฟอยู่ไม่ไกล "บอสครับ... ข้อมูลมาครบแล้วครับ และผมว่าน้องรินควรจะได้เห็น... แม้มันจะเจ็บหน่อยนะ" เมฆาวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะกระจก เมฆากดเปิดคลิปวิดีโอและภาพถ่ายที่เขาไปจัดการขุดมาได้ ภาพในหน้าจอแสดงให้เห็น ธัญ ที่กำลังหัวเราะร่าอยู่ในบ่อนพนันเถื่อนแห่งหนึ่ง ในมือถือปึกเงินที่ไอรินจำได้แม่นว่าเป็นลายมือที่เธอจดไว้บนซองเงินที่ส่งมาให้เขา เป็นค่าหอ และที่ร้ายกว่านั้นคือแชทข้อความที่ธัญคุยกับผู้หญิงอีกคน... อีเด็กบ้านนอกนั่นมันโง่จะตาย แค่บอกว่าเหนื่อย มันก็โอนเงินมาให้ใช้ฟรีๆ แล้ว เดี๋ยวมันมาหาจริงพี่ค่อยไล่มันกลับต่างจังหวัดไป "ฮึก..." ไอรินทรุดตัวลงพิงพนักโซฟา มือบางปิดปากกลั้นเสียงสะอื้น ความจริงที่ว่าเขานอกใจนั้นเจ็บแล้ว แต่ความจริงที่ว่าเขา หลอกลวง และเห็นเธอเป็นเพียงบ่อเงินบ่อทองนั้นเจ็บยิ่งกว่า "ไอ้สารเลว!" รามสูรสบถออกมา เสียงทุ้มต่ำนั้นเปี่ยมไปด้วยโทสะ เขาขยับตัวเข้าหาไอรินที่ตัวสั่นเทาเหมือนใบไม้ร่วง รามสูรโบกมือไล่เมฆาให้ออกไปจากตรงนั้น เมฆาพยักหน้าอย่างรู้ทันก่อนจะทิ้งท้ายกวนๆ "ผมไปนอนละนะบอส อย่าลืมทำคะแนนล่ะ โหมดไมโครเวฟอะเปิดยัง?" เมื่อเหลือกันเพียงสองคน รามสูรขยับเข้าไปใกล้ร่างเล็กที่กำลังใจสลาย เขาไม่ได้ดึงเธอเข้าไปกอดในทันที แต่เขากลับคว้ามือเล็กที่สั่นเทานั้นมากุมไว้ด้วยมือหนาที่แสนอบอุ่น "ไอริน... มองหน้าฉัน" รามสูรสั่งเสียงนุ่ม "รินมันโง่มากใช่ไหมคะคุณราม... รินทำงานงกๆ ส่งให้เขาใช้ แต่เขาเอาไป..." "เธอไม่ได้โง่ เธอแค่ รัก คนผิด คนอย่างมันไม่ควรได้เห็นน้ำตาของเธอแม้แต่หยดเดียว หลังจากนี้ไป... ใครที่มันใช้เงินเธอไป ฉันจะให้มันคืนกลับมาทุกบาททุกสตางค์พร้อมดอกเบี้ยที่มันต้องจ่ายด้วยชีวิต"รามสูรใช้นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยน้ำตาออกจากแก้มเนียนอย่างอ่อนโยน "คุณรามจะทำอะไรคะ" ไอรินถามด้วยความตกใจ "ฉันจะทำให้มันรู้ว่า... การแตะต้องผู้หญิงของ รามสูร มันต้องเจอกับอะไร" คำว่า 'ผู้หญิงของรามสูร' ทำเอาไอรินชะงักไปชั่วครู่ หัวใจที่เคยแห้งเหี่ยวกลับเต้นผิดจังหวะ รามสูรไม่ได้แค่พูดเปล่า เขาประคองร่างเล็กดึงเข้าสู่อ้อมกอดที่แข็งแกร่งและอบอุ่นที่สุดเท่าที่ไอรินเคยได้รับมา "คืนนี้หลับซะ... ลืมเรื่องระยำพวกนั้นไป ในห้องนี้... ในอ้อมกอดนี้ ไม่มีใครทำร้ายเธอได้อีก" ไอรินซบหน้าลงกับแผงอกกว้าง กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกลิ่นบุหรี่สะอาดๆ ของเขาทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด ความเสียใจยังคงอยู่ แต่มันกลับถูกเจือจางด้วยความใส่ใจที่คาดไม่ถึงจากชายที่ได้ชื่อว่าเป็นมาเฟียใจโหดคนนี้