เข้าสู่ช่วงวัย "เลียนแบบ" อย่างเต็มตัว คฤหาสน์สิงหราชตอนนี้ไม่ต่างจากโรงเรียนการแสดง เพราะเด็ก ๆ เริ่มถอดแบบพฤติกรรมของพ่อตัวเองมาเป๊ะ ๆ จนคนเป็นแม่ถึงกับปวดขมับ ส่วนบรรดาปู่ย่าตายายก็พากัน "หลง" จนพร้อมจะยกสมบัติให้ทั้งหมด!
ที่ห้องโถงกลาง พี่ราม กำลังนั่งไขว่ห้างบนโซฟาหนังตัวใหญ่ ทำหน้าเข้มอ่านรายงานการประชุม แต่พอเขาวางแท็บเล็ตลงเพื่อไปหยิบกาแฟ เขาก็ต้องชะงัก
น้องนิริน วัยเตาะแตะ ปีนขึ้นไปนั่งบนโซฟาตัวเดียวกับพ่อเป๊ะ! แกพยายาม นั่งไขว่ห้างที่ขาสั้น ๆ แทบจะไขว้ไม่ถึง พร้อมกับขมวดคิ้วจ้องมองบอดี้การ์ดที่เดินผ่านไปมาด้วยสายตาดุ ๆ และพ่นลมหายใจ "หึ!" ออกมาเหมือนที่รามสูรชอบทำเวลาไม่ได้ดั่งใจ
"ริน... รินดูสิ นิรินทำท่าเหมือนพี่เป๊ะเลย ลูกสาวพี่เลือดมาเฟียมันแรงจริง ๆ พี่ภูมิใจมาก"รามสูรเสียงสั่น น้ำตาคลอเบ้า
"พี่รามคะ จะไปภูมิใจทำไมคะ ลูกสาวต้องยิ้มหวาน ๆ สิคะ ไม่ใช่มานั่งทำหน้ายักษ์ใส่คน
