ตอนที่ 7 กามเทพสายเกรียน

คฤหาสน์ตระกูลสิงหราชตั้งตระหง่านอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ประตูรั้วอัลลอยด์สีทองอร่ามเปิดออกต้อนรับรถ SUV สีดำที่แล่นเข้ามาจอดสนิทหน้ามุขบันไดหินอ่อน ไอริน ก้าวลงจากรถด้วยท่าทางเกร็งๆ สายตามองสำรวจบ้านหลังโตที่ใหญ่กว่าบ้านไม้ต่างจังหวัดของเธอหลายสิบเท่า "ยืนบื้ออยู่ทำไม เข้าไปสิ" รามสูร เอ่ยเสียงเรียบแต่หางตาแอบมองสาวน้อยที่ดูประหม่าจนตัวสั่น เขาลอบยิ้มในใจก่อนจะหันไปสั่งงานการ์ดชุดดำที่ยืนเรียงแถวต้อนรับ "บอสครับ... น้องรินครับ ยินดีต้อนรับเข้าสู่ถ้ำพยัคฆ์แต่รักเดียวนะครับ อยู่ที่นี่ไม่ต้องกลัวเหงาครับ มีผมคอยสร้างเสียงหัวเราะ และมีบอสคอยสร้างเสียงคราง... หมายถึงครางฮือเวลาไม่ได้ดั่งใจน่ะครับ อย่าคิดลึก!"เมฆา เดินผิวปากตามหลังมาพลางแบกถุงช้อปปิ้งพะรุงพะรัง "เมฆา... ถ้าแกยังไม่หุบปาก ฉันจะส่งแกไปเฝ้าบ่อนที่ชายแดนสามเดือน" รามสูรตวัดสายตาดุใส่คนสนิทจนเมฆาทำท่ารูดซิปปากทันที เมื่อเข้ามาถึงห้องโถงกลางที่สูงโปร่ง รามสูรนั่งลงบนโซฟาหนังวัวแท้ตัวเข้ม เขามองไอรินที่นั่งตัวลีบอยู่ตรงข้าม ก่อนจะเริ่มต้น ปฐมนิเทศ การใช้ชีวิตในคฤหาสน์มาเฟีย "อยู่ที่นี่มีกฎไม่กี่ข้อที่เธอต้องจำไว้ไอริน ข้อแรก... ห้ามออกนอกเขตบ้านโดยไม่มีฉันหรือเมฆาไปด้วยเด็ดขาด ไม่ว่าใครจะมาเรียก หรือใครจะโทรมาหลอกอะไรก็ตาม" หงึกๆ "ข้อสองล่ะคะ" "ข้อสอง... ห้ามรับโทรศัพท์จากเบอร์ที่ไม่มีชื่อ โดยเฉพาะเบอร์จาก คนเก่า ของเธอ ถ้ามันโทรมา ให้ส่งเครื่องให้เมฆาทันที" รามสูรสั่งพลางจิบวิสกี้ในมือ "แล้วข้อสามล่ะครับบอส ข้อสาม... ห้ามห้ามใจไม่ให้รักเจ้าของบ้านใช่ไหมครับ หรือว่า... ห้ามใส่เสื้อผ้าเยอะชิ้นตอนอยู่ในห้องนอนบอส" เมฆาแทรกขึ้นพลางทำหน้าเจ้าเล่ห์ เคร้ง! "ข้อสามคือ... เธอต้องดูแลตัวเองให้ดี กินอิ่ม นอนหลับ อย่าไปคิดเรื่องไร้สาระที่มันทำร้ายใจเธออีก ส่วนเรื่องไอ้ธัญ ฉันจัดการขั้นเด็ดขาดไปแล้ว มันจะไม่มีวันกลับมากวนใจเธอได้ง่ายๆ"รามสูรวางแก้ววิสกี้กระแทกโต๊ะจนเกิดเสียงดัง "คุณรามทำแบบนี้ทำไมคะ รินเป็นแค่เด็กต่างจังหวัดที่ไม่มีอะไรเลย..." "เพราะเธอคือคนเดียวที่ทำให้ยักษ์อย่างฉันไม่อยากฆ่าคนมั้ง" รามสูรตอบสั้นๆ แต่ทำเอาคนฟังหน้าแดงซ่านไปถึงลำคอ พูดจบก็ลุกขึ้นไปชั้นบนห้องทำงานเพื่อไปสะสางงานที่ค้างไว้ เมฆมาที่เห็นว่าทางสะดวกก็รีบปรี่เข้ามาหาไอรินทันที "น้องรินครับ... พี่เมฆาจะบอกความลับอะไรให้เอาไหม เห็นบอสดุๆ แบบนั้นน่ะ จริงๆ ใจปลาซิวมากนะเรื่องผู้หญิงเนี่ย ตั้งแต่พี่อยู่กับแกมา 10 ปี ไม่เคยเห็นแกพาผู้หญิงคนไหนเข้าบ้านใหญ่เลยนะจ๊ะ น้องรินคือคนแรกและน่าจะเป็นคนเดียว" เมฆากระซิบกระซาบพลางหันซ้ายหันขวา "จริงเหรอคะพี่เมฆา" ไอรินถามอย่างไม่อยากเชื่อ "จริงแท้แน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์! เพราะฉะนั้นนะ พี่เมฆาจะช่วยเทรนวิธีมัดใจยักษ์ให้เอง เริ่มจากมื้อเย็นนี้ บอสชอบกินเนื้อเสเต็กแบบมีเดียมแรร์ แต่ความจริงบอสชอบ 'เนื้อนุ่มๆ' มากกว่าน้องรินลองทำท่าออดอ้อนหน่อยนะ แบบว่าคุณรามขาาา ทานข้าวกับรินนะคะ รับรองบอสสำลักความสุขตายแน่ๆ" เมฆาทำท่าเลียนแบบหญิงสาวขี้อ้อนจนไอรินหลุดขำก๊ากออกมา ความเครียดที่สะสมมาทั้งวันละลายหายไปเพราะมุกตลกของลูกน้องมาเฟียตัวแสบคนนี้ "อ้อ! อีกอย่างนะน้องริน ชุดนี้ที่บอสเลือกให้เนี่ย ผ้ามันลื่นมากนะ ถ้าบอสแกล้งล้มใส่แล้วคว้าตัวน้องรินไว้ พี่ว่ามันจะลื่นไปถึงเตียงเลยล่ะ ว้ายยยย!" เมฆาหยิบชุดนอนที่ช้อปปิ้งมาเมื่อบ่ายขึ้นมาโชว์ เมฆาร้องเสียงหลงเพราะ ฝ่าเท้า ของใครบางคนกำลังลอยมาใกล้ก้นของเขา รามสูรที่แอบยืนฟังอยู่นานเดินลงมาด้วยใบหน้าทะมึน "เมฆา ไปเช็กสต็อกอาวุธที่โกดัง 4 ให้เสร็จภายในคืนนี้ ถ้าไม่เสร็จ ห้ามกลับมานอนที่นี่!" "โอ๊ยบอส! ใจร้ายยย กามเทพกำลังทำงานนะเนี่ย! ไปก็ได้ครับ... น้องริน สู้ๆ นะจ๊ะ กฎมีไว้แหก แต่หัวใจบอสมีไว้ให้รักษานะจ๊ะ" เมฆารีบโกยแนบออกไปก่อนที่จะโดนมาเฟียเอาปืนสอยหัว ตกดึก คืนนั้น ไอรินเดินออกมาที่ระเบียงห้องนอนซึ่งมองเห็นแม่น้ำเจ้าพระยาได้ชัดเจน ลมพัดมาเย็นสบายจนเธอเริ่มรู้สึกผ่อนคลายขึ้น ทันใดนั้น ความอบอุ่นจากด้านหลังก็ทาบทับลงมา รามสูรเดินมาหยุดยืนซ้อนหลังเธอ กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขาทำให้เธอรู้สึกมั่นคง "ชอบที่นี่ไหม" เขาถามกระซิบที่ข้างหู "ชอบค่ะ มันสวยมากจนรินฝันไม่ถึงเลย" "ต่อจากนี้ไป... ทุกอย่างที่เธอเห็น คือของเธอไอริน ฉันไม่สัญญาว่าจะรักเธอเหมือนในนิยาย แต่ฉันสัญญาว่าในชีวิตนี้ จะไม่มีใครทำน้ำตาเธอตกได้อีก แม้แต่หยดเดียว"รามสูรเชยคางมนขึ้นมาให้สบตากับเขา สายตาที่สื่อความหมายลึกซึ้งทำเอาไอรินพูดไม่ออก เธอค่อยๆ พิงหลังไปกับแผงอกกว้างของเขา สัมผัสได้ถึงหัวใจของจอมมาเฟียที่เต้นแรงไม่แพ้ใจของเธอเลย