วันเวลาผ่านไปจน น้องนิริน และ น้องเมฆินทร์ เริ่มมีฟันกระต่ายซี่เล็ก ๆ โผล่ขึ้นมาทักทายโลก และที่สำคัญที่สุดคือพวกแกเริ่มเข้าสู่ช่วง "หัดพูด" ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ พี่ราม และ เมฆา ตั้งตารอคอยมากที่สุด เพราะต่างคนต่างมั่นใจว่าลูกต้องเรียกชื่อตัวเองเป็นคนแรกแน่นอน!
ในห้องสมุดสุดหรู รามสูร นั่งคุกเข่าอยู่บนพรม สบตากับน้องนิรินที่กำลังนั่งเล่นตุ๊กตาหมีอยู่อย่างตั้งใจ มาเฟียหนุ่มพยายามทำเสียงให้นุ่มนวลที่สุดเท่าที่ชีวิตนี้จะทำได้
"นิรินจ๋า... พูดตามพ่อรามนะลูก.. พ่อ... รัก... พ่อ..." รามสูรทำปากจู๋ช้า ๆ
"รัก-พ่อ-ไหม-คะ"
น้องนิรินเงยหน้ามองตาใสแป๋ว ก่อนจะชูนิ้วชี้กับนิ้วโป้งทำท่าเหมือนปืนแล้วเล็งไปที่แจกันดอกไม้
"ปัง! ปัง! ปัง!"
"หือ? เมื่อกี้ลูกพูดว่าอะไรนะ"รามสูรชะงักไปสามวินาที
"ปัง ปัง! ยิง ยิง!" นิรินหัวเราะร่าพลางทำท่าเหนี่ยวไกใส่หน้าอกคุณพ่อ
"พี่รามคะ บอกแล้วใช่ไหมว่าเวลาซ้อมยิงปืน
