บรรยากาศในห้องรับประทานอาหารของคฤหาสน์สิงหราชเช้านี้ตึงเครียดกว่าการประชุมบอร์ดบริหารระดับหมื่นล้าน รามสูร นั่งจ้องจานข้าวต้มกุ้งของลูกสาวด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์ เขาใช้ช้อนทองคำคนเบาๆ เพื่อเช็กดูว่ากุ้งแต่ละตัวมีขนาดเท่ากันเป๊ะหรือไม่ และอุณหภูมิของข้าวต้มนั้น "พอเหมาะ" กับลิ้นอันบอบบางของ น้องนิริน หรือเปล่า
"พี่รามคะ ข้าวต้มมันจะเย็นหมดแล้วค่ะ รินเช็กแล้วค่ะว่ากุ้งสดทุกลำเรือ" ไอริน เอ่ยปนขำพลางวางแก้วนมสดลงข้างจานลูกสาว
"รินไม่เข้าใจ วันนี้วันแรกที่นิรินต้องไปกินข้าวถาดหลุมที่โรงเรียน พี่ทำใจไม่ได้จริงๆ รินดูสิ นิรินตัวเล็กแค่นี้ ถ้าโดนเด็กโตแย่งน่องไก่ไปจะทำยังไง" พี่รามพรมจูบลงบนหัวลูกสาวที่วันนี้มัดผมแกละสองข้างดูน่ารักน่าชัง
"นิรินไม่กินน่องไก่ค่ะคุณพ่อ นิรินชอบกินไข่ตุ๋น" นิรินตอบหน้านิ่งพลางหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับมุมปากท่าทางถอดแบบมาเฟียมาเป๊ะ
"ถ้าใครแย่ง นิรินจะบอกให้ลุงจ่อ
