บรรยากาศหน้าบ้านทรงไทยที่เคยตึงเครียดกลับกลายเป็นความเงียบงันครู่หนึ่ง เมื่อชายวัยกลางคนผู้มีศักดิ์เป็นพ่อแท้ ๆ ของไอรินจ้องมองชายหนุ่มที่อุ้มลูกสาวเขาอยู่ตาไม่กะพริบ
"คุณหนู... คุณหนู รามสูร ลูกชายของคุณท่านสิงหราชงั้นเหรอ" ชายคนนั้นคุกเข่าลงทันทีด้วยสัญชาตญาณความจงรักภักดีที่ฝังรากลึกมานาน
"คุณพ่อ! ทำอะไรคะ ลุกขึ้นค่ะ" ไอรินพยายามจะลงจากเก้าอี้ไฟฟ้าที่คุณรามสั่งทำมาเพื่อไปพยุงพ่อ
"ไม่ต้องลูก พ่อเป็นแค่บอดี้การ์ดที่ทำหน้าที่พลาด พ่อทิ้งลูกทิ้งเมียหนีตายมาคนเดียว พ่อมันขี้ขลาด องค์กรลับนั่นมันกวาดล้างพวกเรา พ่อเลยต้องแกล้งตายเพื่อไม่ให้พวกมันตามไปหาลูกกับแม่พิมพ์ใจ แต่ตอนนี้พวกมันตายหมดแล้ว พ่อถึงกล้าส่งรูปไปหา" ชายผู้เป็นพ่อคร่ำครวญ
รามสูรวางไอรินลงอย่างเบามือบนพรมแดงที่สั่งปูไว้ ก่อนจะเดินเข้าไปประคองพ่อตาด้วยตัวเอง
"ลุกขึ้นเถอะครับ น้าสุรพงษ์ น้าไม่ได้ขี้ขลาด น้าทำเพื่อปกป้องชีวิตไ
