ความสงบสุขในคฤหาสน์สิงหราชถูกทำลายลงอีกครั้ง ไม่ใช่ด้วยเสียงปืนหรือการรุกรานจากคู่อริ แต่เป็นเพราะฮอร์โมนแม่ลูกอ่อนคนที่สองของไอริน ที่รุนแรงกว่าพายุดีเปรสชันจากคาบสมุทรภาคใต้เสียอีก
วันต่อมา
เช้าวันเสาร์ที่ควรจะเป็นวันพักผ่อนของมาเฟียร้อยล้าน รามสูรตื่นขึ้นมาด้วยความสดใส เขาหันไปหมายจะกอดนางพญาในดวงใจ แต่พอยังไม่ทันจะถึงตัว ไอรินที่เพิ่งตื่นก็ยกมือขึ้นปิดจมูกแล้วถดตัวหนีจนติดขอบเตียง
"พี่ราม! ออกไปไกล ๆ รินเลยค่ะ!" เสียงหวานแหววบัดนี้เขียวปั้ด
"รินจ๋าพี่ทำอะไรผิด? พี่เพิ่งตื่นนะลูก" พี่รามหน้าเหวอ มือที่ค้างกลางอากาศสั่นเล็กน้อย
"พี่รามเหม็นค่ะ! เหม็นกลิ่นน้ำหอม เหม็นกลิ่นสบู่ เหม็น... เหม็นขี้หน้าพี่รามด้วย! อึก แหวะ!" ไอรินรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไปโก่งคออ้วกขนานใหญ่ ทิ้งให้มาเฟียผู้เกรียงไกรนั่งเอ๋ออยู่บนเตียงพลางดมรักแร้ตัวเองด้วยความเสียเซลฟ์
"เมฆามาหาฉันที่ห้องด่วน!" รามสั่งการผ่านว
