ล่ามเฌอ – 11/2 …ถ้าไม่ยอม (ไม่ใช่ความรัก)

ความต้องการมันครอบงำทำให้เขามองข้ามความเป็นคนของเธอไปแล้วหรือไงกัน “ทำไมต้องดิ้นรน” เขายิ้มแสยะบาง ๆ ดวงตาคมยังนิ่งไม่ไหวติง “ทั้งที่พี่ให้เฌอได้ทุกอย่าง” ใบหน้าหวานส่ายไปมาตาเริ่มแดงก่ำแม้จะพยายามกลั้นเอาไว้ “เฌอไม่ต้องการอะไรจากพี่เซบบ์” “… อ่า” เจ้าของใบหน้าหล่อขานตอบรับเบา ๆ เหมือนรับรู้ แต่ก็ไม่ได้มีความเห็นใจในแววตาคู่นั้นอยู่ดี “ถ้าเฌอไม่ทำตามสัญญาที่เซ็น” เฌอลินเม้มริมฝีปากแน่น มือเล็กที่ชื้นเหงื่อบีบเข้าหากันก่อนจะตั้งคำถามออกมาด้วยเสียงสั่นเครือ “จะ…เกิดอะไรขึ้นคะ” ทั้งที่ในใจเดาได้อยู่แล้วว่าเขาจะตอบแบบไหนแต่ร่างเล็กก็ยังอยากรู้ ดวงตาคู่สวยมองไปยังคนถูกถาม เห็นเขายกยิ้มมุมปากผ่อนลมหายใจออกมา ราวกับกำลังผ่อนคลายที่ตอนนี้สามารถทำให้เธอตกอยู่ในกำมือได้ “เด็กดีไม่ควรตัดสินใจทำอะไรโง่ ๆ นะรู้ไหม” น้ำเสียงและคำพูดนั้นแฝงไปด้วยการข่มขู่และเตือนว่าเธอไม่ควรทำสิ่งที่เขาไม่ต้องการ เขามองท่าทีเหมือนกำลังคิดทวนคำพูดของร่างเล็ก พยายามใช้คำพูดให้เธอตื่นกลัวว่าเดิมทำเหมือนหากยังรั้นคนอย่างซันเซบบ์ทำอะไรได้มากกว่านี้ “เฌอรู้ดี… ว่าพี่อยากได้อะไร” “ทั้งหมดของเฌอ ยกมันให้พี่” ประโยคนั้นหยุดลงพลางกวาดสายตาพิจารณาใบหน้าหวาน น้ำตาที่เอ่อคลอดูจะทำให้เขายิ่งพอใจ ก่อนมุมปากหยักจะเหยียดยิ้มเย้ยแล้วพูดต่อเสียงเย็น “… แลกกับทุกอย่างที่เฌออยากได้” เฌอลินสะอึกภายในใจกลางอกเริ่มปวดหนึบกับสิ่งที่คนตรงหน้ากำลังพูดออกมาแต่ละประโยค บรรยากาศรอบตัวถูกครอบงำและตรึงไว้ด้วยความหนักอึ้ง “แต่ถ้าไม่… เฌอคงไม่คิดว่าพี่เป็นคนใจดีใช่ไหม?” ตอนนี้เขาเปิดกรงเอาไว้แล้วแค่รอให้ผีเสื้อตัวน้อยบินเข้ามาแล้วเด็ดปีกทิ้งซะไม่ให้บินหนีไปไหนได้อีก ร่างเล็กยืนนิ่งกำมือแน่นไม่คลายมีคำถามหนึ่งกำลังดังอยู่ในใจทำไมโลกใบนี้ถึงได้โหดร้ายกับเธอมากขนาดนี้กัน ทำไมต้องนำพาคนไม่ดีเข้ามาในชีวิตของเธอ ทำไมต้องลิขิตให้เธอเจอกับผู้ชายคนนี้ การพูดคุยตอนนี้ไม่ใช่การเคลียร์ปัญหาเพื่อให้จบเลยสักนิด แต่เป็นการบีบคั้นให้เธอยอมจำนนทำตามข้อเสนอของเขาซะมากกว่า เฌอลินได้แต่มองใบหน้าของอีกฝ่ายแล้วนึกแปลกใจว่านี่ใช่ไหมคือการกระทำของคนที่บอกว่าชอบเธอนักหนา เขาก็แค่อยากได้ เฌอลินไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งทุกอย่างมันจะกลายมาเป็นอย่างนี้ไปได้ ถึงจะเคยพูดว่ากลัวไปหลายครั้งแต่ตอนนี้เธอกำลังกลัวซันเซบบ์มากจริง ๆ แม้จะเคยเห็นกันมาตั้งแต่จำความได้แต่ตอนนี้เฌอลินมองหน้าของเขา แล้วได้แต่ถามตัวเองภายในใจว่าผู้ชายคนนี้เป็นใคร “พี่รักเฌอขนาดนี้ไม่ดีใจหน่อยหรือไง” “ไม่… สิ่งที่พี่เซบบ์ทำมันไม่ได้เรียกว่าความรัก” พอเธอตอบกลับอย่างนั้น ร่างสูงที่นั่งพิงพนักโซฟาก็กำมือแน่นนัยน์ตาคู่คมฉายแววแข็งกร้าวขึ้นทันที ก่อนเสียงทุ้มต่ำจะเอ่ยสวนกลับ “ทำไมจะไม่ใช่ในเมื่อพี่รักพี่รอเฌอคนเดียวมาตลอด” “ถ้ามันคือความรักพี่เซบบ์จะไม่ทำแบบนี้กับเฌอ” “ไม่ว่าจะทำแบบไหน สำหรับพี่มันคือความรักทั้งหมด” เส้นเลือดปูดขึ้นบนฝ่ามือที่กำแน่นจนสั่นเมื่อเห็นว่าเธอยังไม่ยอมทั้งที่กลัวแต่ยังปฏิเสธดื้อด้านแบบนี้แล้วจะให้เขาใจดีได้ยังไง “ต่อให้จะเจ็บหรือต้องบังคับพี่ก็ยังเรียกมันว่าความรักอยู่ดี” นั่นคือคำประกาศกร้าวความรักของซันเซบบ์คือการครอบครองแม้ต้องแลกมาด้วยความเจ็บปวดหรือหากต้องใช้วิธีต่ำทรามก็ยินดีทำ ต่อให้ความรักของเขาจะทำให้เธอทรมานไปพร้อมกันก็ไม่มีทางยอมปล่อยไปให้ใคร