หลังจากใช้เวลาเที่ยวครบสองวันเฌอลินก็นั่งรถมุ่งหน้าไปยังจังหวัดอีกฝั่งที่ห่างจากภาคเหนือ เมื่อถึงจุดหมายเธอรีบยกมือไหว้ขอบคุณเพียร์ซ พี่สาวคนสนิทที่อาสาขับรถมาส่งถึงนครราชสีมา ทั้งที่เพิ่งพากันขึ้นเหนือไปได้เพียงสองวันแท้ ๆ
“ขอบคุณนะคะที่อุตส่าห์มาส่ง”
“ไม่เป็นไร พี่ต้องกลับมาแก้งานด้วยเลยถือโอกาสมาส่ง” เพียร์ซยิ้มกว้างอย่างใจดี ขณะลงจากรถหลังมาจอดที่หน้าบ้านหลังหนึ่งในเขตชนบท
“พี่เพียร์ซพักก่อนไหมคะ ขับรถกลับตอนนี้อันตรายเฌอเป็นห่วง”
“อือ พี่ว่าจะกลับเช้า โคราชที่เที่ยวเยอะเลยนะ ทำไมเราไม่ไปพักแถวเขาใหญ่ล่ะหรือบ้านญาติอยู่ที่นี่”
เพียร์ซถามอย่างแปลกใจ ทว่าคนที่เอ่ยตอบกลับไม่ใช่เฌอลิน แต่เป็นกระต่าย เธอเหลือบไปเห็นเพื่อนนิ่งงัน ริมฝีปากอ้าค้างราวกับตั้งตัวไม่ทันจึงรีบรับหน้าที่ตอบแทนในทันที
“บ้านญาติต่ายอยู่นี่เองค่ะพี่เพียร์ซ เบื่อ ๆ กรุงเทพฯ ด้วยยังไม่อยากกลับก็เลยชวนเฌอมาเที่ยวเ
