“กูเกลียดผู้หญิงคนนั้น” จากนัยน์ตาสั่นไหวปนหม่นเศร้า ตอนนี้กลับฉายความแข็งกร้าวออกมาฉับพลัน “กับผู้ชายคนนั้น”
จากมือที่เคยสั่นเบา ๆ ตอนนี้กลับเริ่มรุนแรงขึ้นจนดีนที่เพิ่งได้เห็นยังรู้สึกใจคอไม่ดี แต่เขายังไม่ขัดปล่อยให้ซันเซบบ์พูดทุกอย่างและเงียบรับฟังสิ่งที่เพื่อนอยากระบาย
“เกลียดห้องแคบ” ใบหน้าคมคายก้มต่ำ หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเงยขึ้นอีกครั้ง แววตาแข็งกร้าวอ่อนยวบลงยามเอ่ยประโยคถัดไปแต่ก็ยังถูกความหม่นเศร้าครอบงำเอาไว้ “ทั้งที่บอกว่าผ้าเช็ดหน้ามีแค่ผืนเดียว แต่ตอนนี้ทำไมถึงไม่อยากได้คืน”
เสียงถอนหายใจดังกระแทกออกมากับอากาศรอบตัว มุมปากหยักแสยะยกยิ้ม พลางตวัดสายตามองเพื่อนสนิทที่ยังนั่งเงียบไม่พูดไม่จา
“หมอที่พ่อเคยเอามาตรวจ… ไม่ช่วยอะไรเลย”
ดีนชั่งใจบรรยากาศตอนนี้ไม่เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา กว่าจะตัดสินใจลองเอ่ยชวนได้ ความเงียบนั้นก็ตกค้างอยู่นานเกือบสองนาที
“ให้กูลองรักษาได้ไหมเซบบ์
