ระหว่างวันเฌอลินใจสั่นตลอดเวลาเพราะเธอกำลังทำเรื่องที่ท้าทาย นั่นคือการแอบไปเจอกับนที ทั้งที่รู้ว่ามันสุ่มเสี่ยงจะถูกซันเซบบ์จับได้ขนาดไหน
การไปครั้งนี้กระต่ายเพื่อนสนิทของเธอไปด้วยเพื่อความสบายใจเพราะหากให้ไปเจอสองต่อสอง เฌอลินคงไม่มีความกล้าเรื่องครั้งก่อนยังติดค้างอยู่กลางใจเป็นความอับอายที่ยากจะลืมหรือลบมันออกไป
“ใจไม่ดียังไงก็ไม่รู้ต่าย”
“เอาน่า ฉันไปด้วยอย่ากังวลเลย”
ใบหน้าหวานก้มลงเขี่ยข้าวในจาน ความรู้สึกไม่อยากอาหารมาพร้อมกับชื่อของซันเซบบ์ที่เอาแต่ตามหลอกหลอน
“… ไม่ใช่เรื่องพี่ที”
“อ๋อ กลัวถูกจับได้เหรอ”
“อื้อ เขารู้ทันทุกอย่าง”
“ถ้ามันเกิดขึ้นจริง ๆ เดี๋ยวฉันช่วยแกพูดเอง” กระต่ายบอกอย่างจริงจัง แต่พอเฌอลินได้ยินเธอก็รีบส่ายหน้าทันควัน เนื่องจากไม่อยากดึงเพื่อนเข้ามาเกี่ยวข้อง
“ไม่เอา เดี๋ยวต่ายซวยไปด้วย”
“หรือจะยกเลิกนัดดี”
มือที่ถือช้อนเขี่ยข้าวในจานชะงักลงกับคำถา
