แสงแดดอุ่น ๆ ยามสายปลุกให้คนทั้งคู่ที่นอนเปลือยอยู่บนเตียงรู้สึกตัว เฌอลินที่นอนซุกในอ้อมแขนแกร่งค่อย ๆ ขยับเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของคนข้าง ๆ ดังรดใกล้หู
ริมฝีปากร้อนลากไล้ลงมาบนลาดไหล่ ทำให้ร่างเล็กค่อย ๆ ลืมตาขึ้นจากการถูกรบกวน
“อื้อ”
“ทำตอนเช้าสักรอบก่อนออกไปกินข้าวได้ไหม”
เสียงทุ้มกระเส่าเอ่ยแนบหูแก่นกายแข็งขืนถูเสียดสีตรงร่องขาหนีบ พอได้ยินคำกระซิบพร่า เฌอลินก็รีบขยับตัวหนีเพราะเธอหมดแรงแล้ว เมื่อคืนกว่าจะได้นอนเกือบตีสาม ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงมีแรงมากมายมหาศาลขนาดนั้นทั้งที่เสร็จแล้วแท้ ๆ แต่กลับทำต่อโดยไม่คิดจะพัก
“เฌอลิน”
“เหนื่อยแล้วค่ะ อื้อ อย่ากัด” เสียงหวานประท้วงออกมาเพียงคำปฏิเสธหลุดจากปากอีกคนก็ฝังเขี้ยวลงบนลาดไหล่ราวกับไม่พอใจ
“แค่นอนเฉย ๆ มันจะเหนื่อยอะไรขนาดนั้น”
“เฌอไม่อยากทำ”
ซันเซบบ์หลับตาแน่นก่อนจะผละตัวออกทั้งที่แท่งเนื้อยังตั้งชูแข็งขืนไม่ยอมสงบ เขาหงุดหงิด
