ในที่สุดวันที่เฌอลินเฝ้ารอคอยก็มาถึง วันที่จะได้กลับจากทริปอันแสนอึดอัดที่เธอไม่เคยเต็มใจมาตั้งแต่แรก
“กลับไปถึงกรุงเทพฯ เฌอขอไปหาเพื่อนนะคะ” เธอเอ่ยอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ พร้อมใจที่สั่นไหว เพราะไม่รู้ว่าคำขอนี้จะปลุกอารมณ์ดิบของอีกฝ่ายให้เดือดขึ้นมาอีกหรือเปล่า
“ตามใจ”
เป็นเรื่องแปลกและไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยนัก ที่ซันเซบบ์จะอนุญาตทันทีหลังเอ่ยขอ เฌอลินก็ไม่ตั้งคำถามไม่สงสัยอะไรทั้งนั้น เธอนัดกับกระต่ายเอาไว้แล้วว่าจะออกไปหาอะไรกินด้วยกัน
มีหลายเรื่องที่อยากจะระบายให้เพื่อนฟังแต่เฌอลินรู้สึกว่าไม่อยากคุยผ่านแชตเลย เพราะซันเซบบ์สามารถหยิบโทรศัพท์ไปเช็กได้ตลอดเวลา และเธอก็ไม่ได้ถามเรื่องที่เขาโทรไปหานที ไม่พูดถึงเพราะไม่อยากให้ตัวเองรู้สึกแย่ลงเพียงเท่านี้ก็แทบจะรับอะไรไม่ไหวอีกแล้ว
ขณะที่ซันเซบบ์เดินผ่านหน้าไปยกกระเป๋า รอยบนคอของเขาปรากฏให้เห็นทำให้ร่างเล็กรู้สึกหงุดหงิดตัวเองที่ฝากมันทิ้งเอา
