เวลา 21:30 น. สนามแข่งมีแสงจากสปอตไลต์หลายดวงสาดส่องให้ความสว่าง เพียงแค่เท้าเหยียบพื้นความทรงจำโหดร้ายครั้งก่อนก็พรั่งพรูหวนกลับเข้ามา วันที่เขาคลั่งบังคับให้ขึ้นรถแถมยังทำกับเธอตรงกลางลานกว้าง
เหตุการณ์นั้นฝังลึกในความทรงจำแสนเลวร้าย
ปรินคนของซันเซบบ์พาเฌอลินเดินไปส่งยังโซนหนึ่งที่เต็มไปด้วยผู้คนกำลังนั่งดื่มนับสิบทั้งชายหญิงปะปนกันจนลายตา
เพราะมองหาคนที่สั่งให้มาไม่เจอและไม่รู้จักใคร เฌอลินจึงถอยไปยืนหลบในมุมมืด พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นตั้งใจจะส่งข้อความบอกซันเซบบ์ว่าเธอมาถึงแล้ว ทว่าปลายนิ้วกลับต้องชะงักค้าง เมื่อเสียงหนึ่งดังแว่วมาจากทางด้านซ้ายมือ
“นอนคนเดียวไม่เหงาเหรอคะ”
“ถามทำไม”
เสียงทุ้มเข้มที่ดังตอบกลับมา ฟังดูคุ้นหูจนเฌอลินอดไม่ได้ต้องเหลียวไปมอง ถึงได้เห็นร่างของผู้ชายที่กำลังนั่งอยู่บนแท่นเหล็กสูง ปล่อยควันบุหรี่ลอยคลุ้งออกมาอย่างไม่ใส่ใจผู้หญิงที่แทรกตัวแนบตรงกลางระหว่า
