“พี่เซบบ์ มันนั่งไม่ถนัด”
“หุบปาก” เขาหันมาเค้นคำสั่งเท่านั้นเธอก็เงียบลง ทุกการกระทำตกอยู่ในสายตาของทุกคนที่ชำเลืองมองกันอย่างสนใจ
เขาทำราวกับไม่พอใจทั้งที่เธอไม่เคยเอ่ยปากขอมานั่งอยู่ตรงนี้ด้วยเลย มันเป็นตัวเขาเองแท้ ๆ ที่บังคับแต่กลับไม่พอใจซะอย่างนั้น
ผ่านไปกว่าชั่วโมงที่ถูกแขนแกร่งโอบเอาไว้ เฌอลินเผยความอึดอัดออกมาผ่านสีหน้าตลอดเวลา แต่ต่อให้อีกฝ่ายรู้ก็ไม่ได้มีทีท่าว่าจะยอมยกแขนออกไป ตอนนี้ทุกคนเหมือนจะเริ่มกรึ่มได้ที่กันแล้ว บทสนทนาเริ่มดังขึ้นโวกเวกโวยวายตามประสาคนเมา
“ปล่อยก่อนค่ะ เฌอจะไปห้องน้ำ”
ใบหน้าคมคายหันมามองร่างเล็กคู่หนึ่ง ไร้คำพูดก่อนจะยอมยกแขนออกในที่สุด พอเห็นอย่างนั้นเธอก็รีบลุกขึ้นเดินหายไปทางห้องน้ำ
เฌอลินใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำนานกว่าสิบนาที เพราะเบื่อหน่ายกับการกระทำของคนเอาแต่ใจ เขาคิดถึงแต่สิ่งที่ตัวเองพอใจมากที่สุดจนมองข้ามเธอไป ผ่านมาจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เค
