ในช่วงใกล้เที่ยงของอีกวันซุนจือหลินในชุดเสื้อเชิ้ตสีไข่พอดีตัวกับกระโปรงสีเหลืองอ่อนความยาวคลุมเขาเล็กน้อย ด้วยเครื่องหน้าและผิวพรรณแล้วจึงไม่จำเป็นต้องปรุงแต่งใบหน้ามากนัก ผมยาวสลวยถูกถักเป็นเปียเดียวจนสุดความยาวผูกด้วยผ้าสีเหลืองสดใส ทำให้หญิงสาวดูสวยสมวัย
ด้วยใบหน้าและผิวพรรณที่ไม่เหมือนคนชนบท ทำให้ซุนจือหลินค่อนข้างเป็นที่น่าสนใจสำหรับผู้คนที่เดินผ่านไปมาด้านหน้าโรงหนัง
ทว่าร่างสูงแกร่งกำยำของชายหนุ่มที่สวมเสื้อเชิ้ตคอป่ายกางเกงสีดำที่เดินเคียงคู่กันมานั้นกำลังแผ่รังสีอำมหิตออกมาอย่างไม่หยุดยั้ง แน่นอนว่าสายตาจากชายหนุ่มพวกนั้นโจวเหวินหลงรับรู้ทั้งหมด แม้จะพยายามเก็บสีหน้าเอาไว้อย่างมิดชิด แต่แววตาดุร้ายที่โต้ตอบกลับไปนั้นไม่น้อยเลย
“ทำไมพี่ทำหน้าแบบนั้น หนังไม่สนุกเหรอคะ?”ตั้งแต่ดูหนังจบทั้งสองก็เดินเคียงคู่กันออกมาจากโรงหนัง พี่เหวินหลงให้เธอเป็นคนเลือกหนังที่อยากดู ซึ่งเธอเองก็เ
