ฉินซีอิ๋งได้รับมอบหมายให้นำอาหารเข้ามาให้เจ้าสาว เพราะพี่สะใภ้ใหญ่ต้องทำเรื่องอื่นที่สำคัญกว่า “จือจือทานข้าวก่อนเถอะ”
“ขอบคุณค่ะพี่สะใภ้รอง”ซุนจือหลินยิ้มให้กับพี่สะใภ้รองเล็กน้อย ก่อนจะเปิดฝาที่ปิดอาหารแต่ละอย่างออก แล้วคีบเข้าปากอย่างระมัดระวัง กลิ่นหอมและควันที่ลอยออกมาจากอาหารแต่ละจานไม่บอกก็รู้ว่าพึ่งทำเสร็จใหม่ ๆ
ฉินซีอิ๋งมองเด็กสาวตรงหน้าที่กำลังเพลิดเพลินกับการกินข้าวจนแก้มสองข้างกลมป่องด้วยความรู้สึกบางอย่าง
ภาพเหตุการณ์นี้ราวกับเคยเกิดขึ้นมาแล้วครั้งหนึ่ง ทว่าเจ้าสาวที่นั่งกินข้าวอย่างหิวโหยตรงนั้นคือเธอเมื่อสองเดือนก่อนนั่นเอง
“วันนี้จือจือสวยมาก พี่ไม่เคยเห็นเจ้าสาวที่ไหนสวยเท่านี้มาก่อน”ฉินซีอิ่งกล่าวออกมาพลางช่วยคีบเนื้อวางบนข้าวให้น้องสามีอย่างใส่ใจ
ซุนจือหลินมีรอยยิ้มน้อย ๆ ก่อนจะตอบกลับไปทั้งที่ปากยังเคี้ยวข้าวอยู่
“พี่สะใภ้ชมฉันเกินไปแล้วค่ะ”พูดจบคีบเนื้อเข้าปากอย
