“รินอย่า” เคนตะเริ่มเสียงกระเส่า เพราะถูกลูบไล้ชักขึ้นชักลงช้าๆ โดยมือนุ่มของหญิงสาว
“อย่าคิดมากเลยเคนจัง ของมันเคยๆ” รินโกะยิ้มร้าย แล้วก้มหัวลงไปหาเคนตะน้อยทันที
.
.
“ถ้าเธอยังไม่หยุด เธอจะเสียฉันไปตลอดชีวิตรินโกะ”
เคนตะรวบรวมสติครั้งสุดท้ายแล้วพูดเสียงแข็ง รินโกะสะดุ้งโหยง ปากที่กำลังจะลงไปงับหัวเจ้าเคนตะน้อยหยุดชะงัก
“เคนจัง”
รินโกะเงยหน้าขึ้นมากระแทกเสียงดังใส่เขา แววตาว่างเปล่าของเคนตะกำลังทำให้เธอสะอึก แล้วน้ำเสียงของเขาก็เอาจริง รินโกะต้องยอมถอยออกมาเองเพราะไม่อยากถูกเกลียด
เธอเดินกระฟัดกระเฟียดกลับไปด้วยอารมณ์คุกรุ่น
ลิลินที่แอบมองเหตุการณ์อยู่ตรงนั้นอย่าใจเย็น ไม่สมเป็นเธอเลย แต่เธอก็อยากพิสูจน์ว่าเคนตะจะทำได้อย่างที่ปากพูดมั้ย เธอมายื่นอยู่ตรงนี้ได้สักพักเพราะกลิ่นบุหรี่มันทำให้เธอตื่นและเดินตามหาเขา
ลิลินแอบเดินเข้าห้องแบบย่องเบาที่สุดแล้วไปนอนบนเตียงแกล้งหลับ สักพักเ
