เลิกงาน
เมื่อถึงเวลา 17.00 น. ฉันตรวจเช็คงานอีกครั้ง อีเมลไม่มีการตีกลับจากพี่บอส และเขาก็ไม่โทรมาที่โต๊ะเรื่องงานอีก ดังนั้นฉันจึงลุกคว้ากระเป๋าเดินลงลิฟท์ทันที ไม่เคาะประตูแจ้งบอสขอตัวกลับอย่างเคย จะบอกว่าวันนี้ฉันดื้อกว่าปกติก็ได้คิดว่าสองสามวันอาการแบบนี้ก็คงหาย
“ฮัลโหล แกอยู่ไหนฝน”
(อยู่บ้านสิ)
“คืนนี้ว่างไหม”
(เอ๋...แปลก ๆ อีกแล้วนะแก พูดมาเถอะไม่ต้องอ้อม)
“ไปร้านเหล้ากัน...”
(อ่อ...เดี๋ยว...ว่าไงนะ!)
คนชวนไปร้านเหล้าก็คงไม่ได้แปลกอะไร แต่ที่ฝนตกใจอาจเป็นเพราะคนที่ชวนคือฉันล่ะมั้ง เพราะตั้งแต่คบกันฝนเป็นเพื่อนกันมานี่เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันชวนเพื่อนไปร้านเหล้า หมายถึงฉันเป็นสารตั้งต้นในการไปร้านเหล้าน่ะ ปกติจะเป็นฝ่ายถูกลากไปเสียมากกว่า
(เอาดี ๆ นี่ฉันคุยกับพะพายจริงปะเนี่ย)
“อืม...ตกลงไปด้วยกันได้ไหมล่ะ”
(ไปสิ...ถ้าแกชวนยังไงแฟนฉันก็ให้ไป)
“งั้นตอนเย็นเจอกันที่ร้าน BO”
