รถของฉันมาจอดถึงหน้าบ้านเพื่อน แน่นอนว่าฉันได้โทรมาขอก่อนเรียบร้อยแล้ว และเมื่อฉันได้เห็นหน้าเพื่อน น้ำตาที่ข่มไว้ก็กลับมาพรั่งพรูไหลไม่หยุดอีกครั้ง
“ฮือ...ฝน...ฉัน...”
“เฮ้ย...พายแกเป็นอะไรจู่ ๆ ทำไมร้องไห้ขนาดนี้ใครทำแก”
“ฉันจะทำไงดี ฉันจะทำยังไงดี...ฮือ” ฝนโอบกอดฉันแน่นปล่อยให้ฉันร้องไห้โฮเต็มที่ ฉันร้องครวญครางจะเป็นจะตายจนทรุดนั่งลงกับพื้นหน้าบ้าน ฝนเองก็นั่งลงตรงหน้าฉันก่อนจะลูบหลังปลอบอยู่ตลอด กว่าฉันจะหยุดร้องไห้ก็ผ่านไปหลายนาที
“ฝน...ฉันไม่ไหวแล้วจริง ๆ ฉันเจ็บ...ซิก” ฉันพยายามฝืนพูด
“ดูก็รู้ว่าแกเจ็บ แต่ตอนนี้จะมานั่งร้องไห้ตรงนี้ไม่ได้ เข้าไปในบ้านกันก่อน” ฝนพยุงฉันขึ้นก่อนจะพาฉันเข้าไปในบ้านของฝน เธอพาฉันมานั่งที่โซฟา ก่อนจะไปรินน้ำมาให้ฉันเพื่อให้ฉันดีขึ้น
“ดีขึ้นบ้างรึยัง...”
“ซิก...อื้อ...” เสียงสะอื้นฉันมีให้ได้ยิน และพยักหน้าแม้ใจจะไม่ไหวเท่าไหร่
“แกพอจะเล่าให้ฉันฟ
