ฉันขับรถไปทำธุระบางอย่าง ก่อนจะกลับคอนโดด้วยหัวใจและความคิดที่ว่างเปล่า เหมือนคนที่รับภาระมาหนักอึ้งถึงจุดที่รับไม่ไหว ก็เททิ้งมันได้ดื้อ ๆ ตอนนี้ฉันคิดว่าฉันรับกับสถานการณ์ที่ต้องเผชิญหน้าพี่บอสได้แล้วล่ะ
เพียงเปิดประตูคอนโดเข้าไป คนตัวโตก็ยืนอยู่หน้าประตูเหมือนรู้ว่าฉันกำลังจะเข้ามา แต่ก็ไม่ใช่แค่เขาหรอกที่คาดการณ์ได้ เพราะฉันเองก็คาดไว้เหมือนกันว่าเขาต้องยืนรอแบบนี้ จากการที่เขาโทรหาฉันเมื่อวานเป็นร้อยสาย
ฉันเดินเข้าไปไม่ได้เกรงกลัวนักก่อนจะปิดประตูลง และเดินผ่านเขาไปดื้อ ๆ ไม่แม้แต่มองหน้า ทว่า...มือหนากลับรั้งข้อแขนฉันไว้และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก
“เมื่อวานไปไหนมา” ฉันเงยหน้ามองเขาช้า ๆ ดวงตาไร้ความกลัวแม้นัยน์ตาของเขาจะคมดุแค่ไหน
“บ้านเพื่อนค่ะ”
“แล้วทำไมไม่รับโทรศัพท์พี่”
“จำเป็นเหรอคะ?” ฉันสะบัดข้อมือออกจากมือเขาอย่างแรง พลางกอดอกมองเขาอย่างท้าทาย
“กำลังเถียง?”
“ไม่ได้เ
