(สองปีครึ่งผ่านไป)
“พี่ปุ้ยค่ะ ฉันให้นมเจ้าตัวเล็กแล้ว พี่พาเข้านอนให้หน่อยนะคะ ฉันขอคิดสูตรขนมปังสูตรใหม่ที่กะจะเอาไว้ขายสัปดาห์หน้าหน่อยน่ะค่ะ” ฉันหันไปหาพี่เลี้ยงเด็กที่จ้างไว้ให้ช่วยรับเจ้าตัวเล็กไปนอน
ฉันกำลังจะปิดร้าน ก่อนเตรียมพร้อมเข้าครัวทำขนมปัง ใช่แล้วค่ะ...ตอนนี้ฉันเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวแล้ว และก็เปิดร้านขนมปังโฮมเมดเล็ก ๆ ที่เมืองเล็ก ๆ แห่งนี้
ตอนมาใหม่ ๆ ฉันเคว้งมาก เหมือนที่ฝนบอกที่นี่ออกจะแตกต่างจากเมืองหลวงนัก ไม่ค่อยมีงานให้ทำ หรือห้างร้านสิ่งอำนวยสะดวก แต่ก็แลกมากับธรรมชาติ อากาศที่บริสุทธิ์ เพื่อนบ้านที่ใจดี พานทำให้เรื่องวุ่นวายใจบรรเทาขึ้นบ้าง แม้จะไม่อาจลืมมันได้ก็ตาม
[กรุ้ง...กริ้ง...]
“สวัสดีค่ะ เชิญค่ะ...หืม...คุณหญิง!” ฉันมองลูกค้าที่เดินเข้ามา ไม่ใช่ใครที่ไหนเป็นคุณหญิงพิมลที่เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม คุณหญิงรู้ตั้งแต่แรกว่าฉันอยู่ที่นี่ และรู้ว่าวันที่ฉันจะหนีมา
