“อีพาย นี่มึงมารับคนแก่อย่างกูไปสวรรค์รึ แค่ก...” เสียงของยายจันเอ่ยขึ้นเบา ๆ ทำเอาฉันส่ายหน้าอย่างเวทนา
“ฉันยังไม่ตาย ยายจันก็ยังไม่ตายหรอก”
“นี่มึงจริง ๆ เหรอเนี่ย กูนึกว่ามึงโดนลากไปขายแล้ว”
“เหอะ...ก็คงงั้นค่ะ แต่ถ้าตอนนั้นโดนลากไปขายจะต่างอะไรกับอยู่กับพวกยายกับผัวยายละ ก็โดนขายอยู่ดีไม่ใช่รึไง” ฉันพูดออกไปแบบไม่รักษาน้ำใจนัก เพราะทั้งชีวิตเด็กที่ผ่านมา พวกเขาเองก็ไม่เคยรักษาหรือหวงแหนเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้เลยเหมือนกัน
“มึงยังเกลียดกูอยู่อีกรึ...” แม้น้ำเสียงจะแข็งกระด้างเหมือนเคย แต่แววตาของยายจันก็ดูเศร้าไม่ต่าง
“แน่นอนจ๊ะ...ฉันไม่เคยลืมมันสักนิดว่าชีวิตมันบัดซบแค่ไหน”
“...” ยายจันเงียบ หลุบตาลงพลางถอนหายใจแรง “ไม่ใช่ว่าคนอย่างกูไม่รู้สึกผิดหรอกนะ อีพาย สิ่งที่กูเคยทำกับมึงกูรู้สึกแย่มันมาตลอดตั้งแต่ที่มึงหายไป กูปล่อยให้เด็กตัวเล็ก ๆ อย่างมึงโดนกระทำโดยที่ไม่ปกป้อง กูรู้ว
