ณ บริษัท
ฉันที่กำลังจัดการเอกสารกองพะเนินเพื่อตรวจสอบความถูกต้องในขั้นแรกให้บอสของตนอย่างขะมักเขม้น แต่แล้วมือถือของฉันก็ดังขึ้นทำให้ฉันต้องละสายตาจากเอกสาร
“เจ๊แมว?” ฉันเลิกคิ้วสงสัย เพราะไม่คิดว่าเจ๊แมวเจ้าของซ่องชื่อดังในย่านสลัมจะโทรหาฉัน แต่เพราะอย่างน้อยเจ๊เคยให้ความช่วยเหลือฉันไว้และยอมไม่ให้ฉันขายตัว ฉันจึงรับสายโดยไม่คิดอะไรมาก
“สวัสดีค่ะ”
(อิพาย เจ๊แมวเองนะ) น้ำเสียงเจ๊แมวพูดขึ้น แต่ครั้งนี้ดูแผ่วเป็นพิเศษ
“เจ๊แมวมีอะไรเหรอจ๊ะ”
(อิพาย...คือว่า...เฮ้อ...กูควรจะบอกมึงดีไหม) เจ๊แมวเงียบเสียงไปพานให้ฉันยิ่งสงสัยหนักขึ้นไปอีก
“เจ๊แมว บอกมาเถอะจ๊ะ เจ๊ไม่พูด พายยิ่งอยากรู้”
(คืองี้ ยัยจันมันป่วยหนักเพราะโดนไอ้คำทรมาน ทุบตีมานานตั้งแต่มึงหนีหายไป ตอนนี้อากาศมันสาหัสนอนอยู่โรงพยาบาล)
สิ้นคำเจ๊แมว ฉันชะงักไปนิด แน่นอนว่าคนที่เจ๊แมวพูดถึงคือพ่อแม่บุญธรรมฉันเอง พวกเขาเก็บฉันที่ถู
