ตอนเช้าในห้องพักผู้ป่วยแสงแดดอ่อน ๆ ส่องผ่านผ้าม่านสีขาวสะอาดตา ไอรินนั่งพิงหัวเตียงด้วยความเพลียเพราะยังไม่ได้นอนส่วนต้าวแฝดเบบี๋ยังนอนหลับปุ๋ยอยู่ในคริบเด็กอ่อนที่ข้างๆเตียง
เอริคที่คอยดูแลเมียรักและต้าวแฝดจนทั้งคืนเช่นกันมือถือแก้วกาแฟแล้วยืนมองดูพวกเขาอยู่เงียบ ๆ กลัวลูกๆจะตื่น
ลูกชายนอนหลับสนิทขี้เซามาก ส่วนลูกสาวนั้นขยับมือเล็กๆ ไปมาแล้วทำปากจู๋น้อยๆเหมือนกับว่ากำลังดูดนม ไอรินยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนและเอ็นดูลูกๆของเธอ ก่อนจะหันไปพูดกับเอริค
“เรายังไม่ได้ตั้งชื่อต้าวแฝดของเราเลย”
เอริคยิ้มกว้างให้เมียรักก่อนจะวางแก้วกาแฟ แล้วเดินเข้ามาใกล้ๆมองดูลูกทั้งสองแล้วครุ่นคิดก่อนที่จะพูด
“ลูกชายผมอยากให้เขาชื่อ อลัน ”
ไอรินเลิกคิ้ว
“ทำไมถึงเป็นชื่อนี้”
เอริคตอบ
“ก็เพราะลูกชายของเราเขาทั้งหล่อและแข็งแกร่งเหมือนกับแม่ของเขาและก็ยังมีความรักที่มั่นคงเหมือนพ่ออย่างผมอีกด้วย”
พูดจบเขาก็หัน
