หลังจากที่ไอริน กลับจากไปเดินเล่นแล้วเข้ามายังที่พักเห็นโทรศัพท์มีการแจ้งเตือนโดยผู้ส่งชื่อว่าพลอยใสเพื่อนรักของเธอเอง
“ ยัยไอถ้าว่างแล้วโทรกลับมาหาฉันด้วยนะ”
หลังจากที่เปิดดูแล้วไอริน ก็ช่างใจอยู่นานเพราะว่าพลอยใสเพื่อนของเธอคนนี้ที่สงสัยและชอบจับผิดเป็นที่สุด
และแล้วไอรินจึงโทรหาเพื่อนรักอย่างพลอยใส
ในระหว่างที่รอสายอยู่นั้นไอรินเธอเพิ่งนึกได้ว่ายังครอบครัวที่อบอุ่นของเธอคอยอยู่และยังมีคนที่คอยห่วงอย่างพลอยใสเพื่อนรักของเธอ หลังจากที่คิดวิตกมาอยู่หลายอาทิตย์
ตื้ด ตื้ด
“ยัยไอ ทำไมฉันติดต่อแกไม่ได้เลยแกเป็นยังไงบ้างสบายดีไหม”
พลอยใสเอ่ยตัดพ้อไอริน
“พลอยใสเพื่อนรัก..ฉันคิดถึงแกจังเลย สบายดีแล้วแกล่ะเป็นยังไงยังรับจ๊อบอยู่ไหม”
ส่วนไอริน เธอพยายามปรับน้ำเสียงให้ดูปกติแม้ภายในใจจะปวดร้าวสักเพียงใด
“งานคือเงินจ๊ะสาว และเงินคือชีวิต”
พลอยใสยังเอ่ยเสียงเจื้อยแจ้วตามฉบับของเธอ
“จ้า
