“ไอ้เหี้ยนนท์!! ไม่มีคำไหนที่จะเหมาะกับไอ้ตัวนี้เท่ากับคำนี้แล้ว”
พลอยใสทุบโต๊ะเบา ๆ อย่างโมโหจนแก้วน้ำสั่นเล็กน้อย
“มันกล้าทำกับแกแบบนั้นได้ยังไงวะยัยไอ ฉันเคยรู้ว่าไอ้นนท์มันเจ้าชู้ แต่ไม่คิดว่ามันจะเลวได้ขนาดนี้”
ไอรินได้แต่ก้มหน้าแล้วมองมือของตัวเอง
นิ้วเรียวกำกันแน่นราวกับยังรู้สึกถึงความกลัวในวันนั้น
“ตอนนั้นฉันเองก็คิดว่าฉันคงจะตายแล้วจริง ๆ ยัยพลอย”
เสียงของไอรินแผ่วเบาจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ
ส่วนพลอยใสก็เงียบลงไปในทันที ความโมโหเมื่อครู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นความสงสารเพื่อนในทันที
“แล้วไอ้มาเฟียเอริคนั้น..เขามาช่วยแกใช่ไหม”
ไอรินพยักหน้าช้า ๆเป็นคำตอบ
“ถ้าเขามาไม่ทัน..ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าชีวิตฉันจะเหลืออะไรอยู่บ้าง”
ไอรินพูดจบก็เงยหน้าขึ้นด้านบน เผยให้เห็นดวงตาที่แดงก่ำ คลอด้วยน้ำใส่ๆที่ขอบตา
ลมเย็นพัดผ่านกระท่อมน้อยคอยรัก เสียงใบไม้กระทบกันเบา ๆ บ้างก็ร่วงหล่นลงมาที่
