เช้าของวันถัดไปห้องนั่งเล่นเต็มไปด้วยแสงแดดอ่อน ๆยามเช้า
อลินกับอลันนอนอยู่ในเปลขนาดเล็ก อลันกำลังหลับส่วนอลิน ตาใส่แป๋วกำลังขยับมือเล็ก ๆ ไปมา
พิมพ์ใจแม่ของไอรินนั่งอยู่ข้างๆเปลของหลานทั้งสอง สายตาแทบไม่ละจากต้าวแฝดเลยแม้แต่น้อย
“โอ๊ย..ดูมือน้อยๆนี้สิ”
คุณยายยิ้มกว้างอย่างเอ็ดดูเมื่อเห็นหลาน
“นิ้วเล็กๆเหมือนแม่พวกหนูตอนเด็กๆเลย”
พศุตม์พ่อของไอรินยืนดูอยู่ไม่ไกลนักแต่สายตาก็มองดูหลานทั้งสองไม่วางตาเช่นกัน แล้วคุณตาก็เอื้อมมือไปแตะแก้มหลานชายเบา ๆ
“ตัวนิ่มจริง ๆ”
ไอรินหัวเราะเพราะนานแล้วที่ไม่ได้เห็นพ่อกับแม่มีความสุขแบบนี้ ปกติพวกท่านต่างคนต่างทำงานเพราะต้องส่งเธอเรียนจนไม่มีเวลาให้กันและกันแต่ท่านทั้งสองยังรักและดูแลกันด้วยดีตลอดมา ถึงแม้ไม่ได้อยู่แต่ท่านติดต่อสื่อสารกันตลอดทุกช่วงเวลา
“พ่อกับแม่ดูเห่อหลานมากเลยนะคะ”
แม่ของไอรินรีบตอบทันที
“แน่นอนสิ..นี่พวกเขาเป็นหลานคนแรกของ
