หลังจากทานอาหารกันเสร็จพลอยใสก็ลุกขึ้นก่อน
“โอเค วันนี้ฉันพอใจละ”
เธอหันไปชี้นิ้วใส่เอริคจากที่เคยเรียกว่าไอ้มาเฟียเอริคก็เปลี่ยนสรรพนามในการเรียกในทันที
“แต่จำไว้นะ ถ้านายทำยัยไอร้องไห้ ฉันจะตามไปด่าถึงบริษัทเลย”
เอริคพยักหน้าเล็กน้อยกับท่าทีของพลอยใสเพื่อนคนนี้ของไอริน คิดในใจเพียงแค่ว่าผู้ชายคนไหนได้เธอเป็นแฟนคงจะปวดหัวน่าดู ก่อนจะเอ่ยรับปากไป
“ฉันจะจำไว้ ”
พลอยใสหันมาหาไอริน คว้ามือของเพื่อนรักมากุมไว้
“แกโทรหาฉันทุกวันนะ เข้าใจไหม”
“เข้าใจจ้า”
สองเพื่อนรักโอบกอดกันแน่น ก่อนที่พลอยใสจะเดินออกจากคาเฟ่ไป เหลือเพียงแค่ไอรินกับเอริคที่ยังยืนอยู่ตรงนั้น บรรยากาศเงียบลงทันที เอริคหันหน้ามองไปยังไอริน
“เธอไม่รับโทรศัพท์ฉัน”
ไอรินถอนหายใจ
“ฉันแค่อยากออกมาคิดอะไรคนเดียว”
“เรื่องลูก?”
ไอรินชะงักไปเอริคก็รู้ได้ทันที เขาจึงเดินเข้ามาใกล้ๆเธอ ก่อนจะถามออกไป
