“ตำส้มตำ ส้มตำโป๊กๆ” ตกบ่ายก็ปูเสื่อล้อมวงกันตำส้มตำ หมอกขะมักเขม้นกับการตำส้มตำ โดยที่ปุ้ยเป็นคนใส่สวนผสม
“ฉ้มตำ ฉ้มตำโป๊กๆ” ฟ้ากับฝนพูดเลียนแบบพี่ชาย นั้งยองๆ ยงโย้ยงหยก มองส่วนผสมในครกที่กำลังถูกคลุกเคล้าใจจดจ่อ
“ยายแย้มๆ ส้มตำเรียกอีกอย่างว่าอะไรนะครับ” หมอกถาม
“ตำบักหุ่งค่ะ ตำบักหุ่งกินกับปิ้งไก่บ้าน ข้าวเหนียวฮ้อนๆจักจาน มันคือสิแซ่บหลาย”
“ข้อยโลดหิวข้าวหลาย น้ำลายเหี่ยะ” เมฆพูดเป็นภาษาอีสาน ขณะช่วยยายแย้มย่างไก่ ทุกคนต่างขบขัน
“ใครสอนคุณเมฆลูก” ยายแย้มถามอย่างเอ็นดู
“แม่ยายครับ แม่ปุ้ยๆ ซ้อมๆ” เมฆหันไปยักคิ้วยียวนใส่ฟลอยด์ ความซาบซึ้งก่อนหน้านี้อันตรธานหายไป ความหมั่นไส้เข้ามาแทนที่
“เฉดยัง กิงๆ ฉ้มตำแช่บๆ” เจ้าแฝดน้องจดจ่ออยู่กับส้มตำ
“เสร็จแล้วๆ ส้มตำแซ่บๆ” หมอกตักส้มตำใส่จาน
“มุขา ช้อง” เจ้าแฝดน้องร้องขอช้อนจากคนเป็นแม่
“น้องฟ้า น้องฝน ไม่ต้องใช้ช้อน นี่ๆ ใช้มือจกข้
