หลังจากเครื่องบินลงจอดสนามบินสกลนคร จู่ๆ ธาราก็บอกว่าขอไปจัดการธุระก่อน แล้วจะตามไปที่บ้านปุ้ยทีหลัง รีบร้อนออกไปชนิดไม่ให้ใครถามอะไรได้
“หมอกว่าลุงธาราไปหาพี่คะนิ้ง เมฆคิดเหมือนหมอกไหม”
“เมฆก็คิดเหมือนหมอกแหละ ลุงธาราไปหาพี่คะนิ่งชัวร์”
“ทำไมเมฆกับหมอกถึงมั่นใจครับ” วราได้ยินลูกชายคุยกันทุกถ้อยคำ
“เมื่อคืนหมอกได้ยินลุงธาราคุยโทรศัพท์ครับ” เมื่อคืนเมฆกับหมอกนอนกับคนเป็นลุง ทั้งคู่ตื่นขึ้นมาด้วยอยากเข้าห้องน้ำ เห็นลุงธารายืนคุยโทรศัพท์อยู่ที่ระเบียง
“เมฆได้ยินลุงธาราดุพี่คะนิ้งด้วย” วราพยักหน้ารับรู้ ไม่ได้ซักไซ้ลูกต่อ แต่ก็พอเดาได้ไม่ยาก
“ไปยัง คุยนั่ง นั่งแหละ หาน้อน” ฟ้ากับฝนกอดอกปากยู่ไม่พอใจที่พ่อกับพี่ชายเอาแต่คุยกันอยู่นั่นแหละ อยากไปหาน้องฟาเดียแล้ว
“ไปแล้วๆ” เมฆกับหมอกเร่งตอบน้องสาว
“ไปครับ ไปหาน้องฟาเดียกัน ป๊าอุ้มครับ”
“โตแย้ว จับมือ” ฟ้ากับฝนไม่ยอมให้พ่ออุ้ม จะเดินจับม
