“เมฆหรือหมอกนะ” ภาพของหลานชายในชุดเครื่องแบบนักเรียนโรงเรียนนานาชาติปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์ของธารา
“ลุงธาราไม่ต้องแกล้งจำไม่ได้เลย”
“โอเคครับ ไม่แกล้งแล้ว ว่าแต่เมฆโทรหาลุงมีอะไรหรือเปล่าครับ” ความใกล้ชิดทำให้ธาราแยกบุคลิกของหลานชายที่มีใบหน้าถอดแบบกันมาได้
“เมฆคิดถึงลุงธาราครับ คิดถึงมากๆ เลย” เมฆหยอดคำหวาน
“พรุ่งนี้วันเสาร์ จะชวนลุงไปเที่ยวไหนครับ” ธารารู้ทันหลานชาย
“ลุงธาราของเมฆนี่ทั้งหล่อ ทั้งฉลาด แล้วยังรู้ใจเมฆที่สุดอีก แบบนี้เมฆรักตายเลย”
“หลานชายลุงคนนี้ก็หล่อและปากหวานที่สุด แล้วตกลงเมฆอยากไปเที่ยวไหนครับ”
“เมฆอยากไปหาตาอ่ำกับยายแย้มครับ”
“อาฟลอยด์พาน้องฟาเดียไปหาตาอ่ำกับยายแย้มล่ะสิ”
“ลุงธาราฉลาดอีกแล้ว”
“เมฆเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋ารอได้เลยครับ เดี๋ยวลุงจะรีบไปหาเลย แล้ววันเสาร์เราจะไปสกลนครกัน”
“เย่ๆ เมฆรักลุงธาราที่สุดเลย…ไปด้วย” ธาราขบขันภาพสั่นไหวที่ปรากฏบนหน้าจอ
