“คราวนี้รู้หรือยังครับว่าใครกันแน่ที่เป็นอันธพาล ลูกผมกำลังทำกิจกรรมกับเพื่อน แล้วลูกคุณซึ่งเป็นรุ่นพี่เข้ามาทำร้าย โดยที่ลูกผมไม่รู้อีโหน่อีเหน่ แบบนี้เรียกว่าหมาลอบกัดหรือเปล่า”ดวงตาของวราปรากฏความไม่พอใจยามจ้องมองผู้ปกครองของลูฟี่
“นี่คุณว่าลูกผมเป็นหมาเลยเหรอ” ผู้ปกครองของลูฟี่จ้องวราด้วยแววตาแข็งกร้าว ไม่พอใจเป็นอย่างมาก
“จำหน้าลูกตัวเองได้แล้วเหรอคะ งั้นก็ช่วยแสดงความรับผิดชอบต่อการกระทำของลูกคุณด้วย แล้วก็ช่วยถอนคำพูดในสิ่งที่คุณกล่าวหาพวกเราด้วย”
“คุณแน่ใจได้ยังไงว่าต้นเรื่องมันมาจากลูกผม ถ้าลูกคุณไม่ทำอะไรลูกผมก่อน ลูกผมก็คงไม่ทำแบบนี้”
“เมฆกับหมอกได้ไปทำอะไรพี่เขาก่อนไหมลูก” เอวาถามหลานชาย
“ไม่ได้ทำครับ” เมฆกับหมอกยืนกรานหนักแน่น
“ชัดนะครับว่าลูกชายผมไม่ได้ทำอะไรลูกคุณ”
“ลูกคุณอาจจะโกหกคุณอยู่ก็ได้”
“คุณเองหรือเปล่าคะที่กำลังโกหกตัวเองอยู่ ลูกคุณเป็นเด็กยังไง คุณเป็นพ่อน
