“คุณหนูจะเก็บไปขายอีกเหรอคะ เดี๋ยวคุณแม่ก็ดุอีกหรอกค่ะ” หลังจากถูกผู้เป็นแม่ระงับการขายปูลมไปแล้ว ฟ้ากับฝนก็เดินเก็บเปลือกหอยตามชายหาด เลือกอันที่สมบูรณ์ ไม่แตกหัก อย่างตั้งใจ หวายคิดเองว่าทั้งคู่จะเก็บเปลือกหอยไปขายอีก
“หนูไม่ขายเปลือกหอย ไม่ขาย แม่มุไม่ดุ เปลือกหอยไม่มีชีวิต เปลือกหอยไม่เจ็บ จับได้ หนูจะเก็บเยอะๆ เก็บเปลือกหอยเยอะๆ”
“งั้นพี่หวายกับพี่เนยช่วยนะคะ”
“พี่หวายคิดตังค์ไหม พี่เนยคิดตังค์ค่าเก็บไหม”
“คิดค่าเก็บเท่าไรดีนะหวาย” เนยแสร้งทำเป็นคิดหนัก จะคิดค่าแรงเก็บเปลือกหอยเท่าไรดี
“คิดตังค์ไม่ต้องเก็บ คิดตังค์หนูเก็บเอง” หวายกับเนยพากันอึ้งไปทีเดียว ก็คิดว่าที่เจ้านายตัวน้อยถามจะจ่ายเงินค่าจ้างเก็บเปลือกหอย ที่ไหนได้งก ไม่อยากเสียเงินค่าจ้าง
“พี่เนยกับพี่หวายช่วยเก็บค่ะ ไม่คิดตังค์ค่าเก็บหรอก”
“พี่เนยมีน้ำใจ พี่หวายมีน้ำใจ” ฟ้ากับฝนยิ้มแฉ่งที่พี่เลี้ยงสาวมีน้ำใจช่วยเก็บเปล
