ฟ้ากับฝนพากันล้มกลิ้งลงเนิน ทั้งคู่ไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่พอลุกขึ้นมาได้ ก็อีรุงตุงนัง มือป้อมๆ ฟาดกันคนละทีสองสองทีอย่างไม่มีใครยอมใคร ต่างฝ่ายต่างโทษกันเสียอย่างนั้นว่าทำให้ตนล้ม
“ฝงทำหนูย้ม”
“ฟ้าแหละ ฟ้าทำหนูย้ม”
“โอ๊ยลูก กลิ้งเป็นลูกขนุนลงมายังจะตีกันอีก” เอวาทั้งขำ ทั้งสงสารหลานสาวจอมตุ่ยนุ้ยที่ตีกันเก่งเสียจริง
“มันเป็นอุบัติเหตุค่ะ ไม่มีใครตั้งใจ” เสียงของมุกคือเด็ดขาด ความสงบกลับคืน
“หนูไม่ตั้งใจ ขอโทษ ใจผิด” ฟ้ากับฝนขอโทษกันและกันที่ต่างฝ่ายต่างเข้าใจผิด
“วันหลังฟ้ากับฝนต้องใจเย็นๆ นะลูก เป็นพี่น้องต้องรักกัน ไม่ทะเลาะกันนะครับ” เดลบอกสอนหลานสาวเลือดร้อนทั้งสอง
“ไม่เยาะแย้ว คุงปู่ขา คุงย่าขา” ฟ้าเข้าไปกอดขาปู่ ฝนเข้าไปกอดขาย่า
“ยังจะฟ้องอะไรกันอีกคะ เนี่ย ความจะฟ้อง เลยได้กลิ้งกันก่อนเลย”
“แม่มุหยอดเยย”
“แม่รู้ทันฟ้ากับฝนตลอดเลย ใช่ไหมคะ”
“ใช่ค่ะ แม่มุหยาดเยอะไปแย้ว แม่มุห
