“น้องฟาเดียไม่รักเฮียเมฆแล้วเหรอ แง~~ ป๊า น้องฟาเดียไม่รัก แม่มุก หัวใจเมฆกำลังร้องไห้” เมฆร้องไห้ฟูมฟายขึ้นมาอีก เพราะฟาเดียเอาแต่สนใจตุ๊กตากับของเล่นที่เมฆซื้อมาฝาก แต่ไม่ยอมให้ตนจับตัว
“โอ๊ยเมฆลูก อะไรจะขนาดนั้น” มุกเริ่มไม่ไหวกับลูกชาย
“ป๊า แม่มุกไม่เข้าใจเมฆเลย”
“เมฆค่อยๆ ปะเหลาะน้องฟาเดียสิครับ ใจเย็นๆ ให้เวลาน้องหน่อย น้องไม่ได้เจอเมฆมาตั้งเดือนหนึ่งเลยนะ”
“งั้นเมฆไปนอนกับน้องฟาเดียหนึ่งเดือน ชดเชยเวลาที่ห่างกัน”
“ไม่ต้องเลยค่ะ”
“แม่มุกตลอดเลย รู้ไหมว่าหัวใจเมฆมันบอบบาง ต้องการการทะนุถนอม”
“หลานชายย่าหัวใจบอบบางเสียจริง” เอวาที่ผล็อยหลับไปกับหลานๆ ตื่นขึ้นพร้อมกับหมอก ได้ยินเสียงตัดพ้อของเมฆก็นึกขบขัน
“เมฆร้องไห้ทำไม” หมอกถามหน้าตาตื่น
“น้องฟาเดียไม่รัก”
“น้องฟาเดียยังพูดไม่ได้ น้องฟาเดียจะบอกเมฆได้ไง”
“น้องฟาเดียไม่ให้จับ”
“ก็จับได้นี่ไง” หมอกเดินเข้าไปจับแขนของฟาเด
