“เฮียแอบไปซื้อแหวนมาตอนไหน” มุกมองแหวนเพชรสีชมพูทรงสี่เหลี่ยมเม็ดโตที่ประดับอยู่บนเรียวนิ้วด้วยความปลาบปลื้ม อดแปลกใจไม่ได้ว่าวราไปซื้อแหวนมาตอนไหน ในเมื่อเธอก็อยู่กับเขาตลอดเวลา จะว่าเอามาจากบ้านก็ไม่น่าใช่ จะเก็บซ่อนไว้ก็ไม่น่ารอดพ้นสายตาเธอไปได้
“ให้เฮียธาราไปเอามาให้”
“ไปเอา?”
“ไปเอาที่แคนาดา เฮียให้พี่รัณย์หาเพชรเม็ดนี้ให้ เพชรสีชมพูที่สมบูรณ์แบบ หายากหน่อย แต่ก็หาได้ มุกเป็นคนพิเศษของเฮีย เฮียก็อยากให้ของที่พิเศษกับมุก”
“ขอบคุณนะคะ ขอบคุณทุกอย่างที่เฮียทำให้มุก เฮียก็เป็นคนพิเศษของมุก มุกรักเฮียนะ” ริมฝีปากอิ่มจูบประทับแก้มของคนเป็นสามี
“แล้วลูกพิเศษไหมครับ” เจ้าแฝดพี่ยืนกอดอกตรงหน้าพ่อแม่ของตนที่กำลังแสดงความรักต่อกันอย่างหวานซึ้ง
“พิเศษใส่ไข่สองฟองเลยครับ”
“ซึ้งอยู่ ป๊าอย่าพึ่งตลกสิ” เมฆว่าคนเป็นพ่อที่พูดเล่นไม่ดูเวลา
“โอเคครับ เอาแบบซึ้งๆ เนอะ เมฆ หมอก ฟ้า ฝน เป็นคนพิเศษ
