“จะปลุกหรือจะปล่อยนอนไปแบบนี้ดี” มุกมองลูกสาวทั้งสองที่หลับสนิท ขนาดถูกอุ้มมาวางบนห้องนอนรับรองแขกของบ้านสวนยังไม่ตื่น ทั้งคู่เริ่มตาปรือหลังจากกินส้มตำ ไก่ย่าง และข้าวเหนียวไปได้สักพัก แม้จะสัปหงก แต่มือก็ยังถือปีกไก่กิน เคี้ยวหมุบหมับทั้งที่ตาลืมแทบไม่ขึ้น
“เฮียว่าให้นอนอีกสักครึ่งชั่วโมงก็ได้ค่อยปลุก นอนด้วยกันทั้งเจ็ดคนนี่แหละ” ไม่ได้มีแค่ฟ้ากับฝนที่สิ้นฤทธิ์ ยังมีเวลา ต้นไม้ วิคเตอร์ ฟาเดีย และรามด้วย
เมื่อเห็นว่าเจ้าตัวแสบรุ่นเล็กหลับปุ๋ย พวกพี่ๆ ก็พากันตระเวณเที่ยวเล่นบ้านสวนตามที่ตัวเองต้องการ พวกผู้ใหญ่ก็พูดคุยสัพเพเหระ และช่วยกันเตรียมอาหารเย็นจากผลผลิตในไร่ในสวน
“เวยาตื่ง ฟาเดียตื่ง ตื่งๆ ยามตื่ง ต้งไม้ตื่ง วิคๆ ตื่ง วิคเตอร์ตื่ง ตื่งๆ” ฟ้ากับฝนที่ตื่นก่อนและแทบจะพร้อมกัน ช่วยกันปลุกทุกคนด้วยเสียงเบาแผ่ว ในบรรดาเจ็ดคน เวลาอายุมากสุด แต่ก็เพียงไม่กี่เดือน หากเข้าโรงเรียนก็จะอย
