“เจ้าหมูแคระจะกินส้มจี๊ดแคระไหมนะ” เด็กน้อยทั้งเจ็ดเจอเป้าหมายใหม่ นั่งยองๆ พิจารณาต้นส้มจี๊ดแคระที่ออกลูกเต็มต้น พวกผู้ใหญ่ต่างมองลูกๆ เรียนรู้ด้วยตัวเองอย่างขบขัน
“นี่เรากำลังแกล้งลูกกันอยู่ไหม” แม้จะขบขัน แต่ก็อดสงสารลูกไม่ได้
“หนูไม่เปรี้ยว เปรี้ยวพอ” ฟาเดียเข็ดขยาดกับความเปรี้ยวเข็ดฟันของผลไม้ที่กินไปก่อนหน้านี้
“ยามจัวเปรี้ยว” รามเองก็กลัวผลไม้เปรี้ยว ไม่อยากลิ้มลองอีก
“จะเปรี้ยวอีกไหม” วิคเตอร์เริ่มลังเล แม้ผลของมันจะมีสีส้มน่ากิน แต่ก็กลัวว่าจะมีรสเปรี้ยวอีก
“ไม่เปรี้ยวมั้ง มังคือฉ้มแหละ ฉ้มที่ไย่คุงปู่” ฟ้าจ้องผลไม้ลักษณะเหมือนส้ม แต่ส้มที่ไร่ปู่ลูกใหญ่กว่าส้มตรงหน้ามาก
“ฉ้มจิ๋ว ฉีเขียวไม่ฉุก ฉีฉ้มฉุก ชิม ต้องชิม” ฝนบอกทุกคน ทางเดียวที่จะรู้รสชาติได้คือต้องชิม ผลสีเขียวคือยังไม่สุก ส่วนสีส้มนั้นสุกแล้ว
“เวยาเป็งพี่ พี่เฉียหละ ชิมเยย” ต้นไม้ให้คนที่อายุมากที่สุดเสียสละชิมผล
