แอบแซ่บ (2)

Chapter : 2 “แต่เธอก็ดูยินยอมนี่” ธเนศกล่าวอย่างไม่ใส่ใจขณะที่กำลังตั้งใจถกกระโปรงอีกฝ่ายขึ้น เปิดเผยภายใต้ร่มผ้านั้นที่เป็นผิวพรรณเนียนนุ่ม มือหนาไม่รอช้าทำการลูบไล้สัมผัสที่ราบลื่นนั้นก่อนที่จะกดนิ้วให้จมลึกลงไปในความละมุนของหน้าขาขาวนวลของต้าเหนิง ซึ่งสุดปรายนิ้วของธเนศคือชั้นในเล็ก ๆ ที่ปกปิดเพียงส่วนกลางเอาไว้และเปิดเผยส่วนต่าง ๆ ผ่านเส้นสายสีดำเล็ก ๆ ที่คาดกับสะโพก ทำให้ได้เห็นสัดส่วนของต้นขาและง่ามขามากยิ่งขึ้น “ต้าเหนิง...” ธเนศหรี่ตาจ้องมองชั้นในเธออย่างใคร่ครวญ “หนูจะยั่วอะไรถึงขนาดนี้” ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมองเธอที่กำลังฉีกยิ้มยียวน ต้าเหนิงทำเป็นไม่ได้ยินคำพูดของเขา จากนั้นก็ทำการเปลี่ยนเรื่องอย่างแยบยล “อืม...หนูอยากจะสนิทกับอาจารย์มากกว่านี้อีกจัง” พูดจบต้าเหนิงก็ซบหน้าลงบนแผ่นอกหนาของธเนศทำการสูดดมกลิ่นตัวของอีกฝ่ายโดยที่เขาไม่รู้ตัวพลางเลื่อนมือสำรวจร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อของธเนศอย่างค่อยเป็นค่อยไป ทั้งไหล่ที่กว้าง คอที่หนา และหน้าท้องที่เป็นรอน ทุกสัดส่วนที่สัมผัสทำให้ใจเธอเต้นแรงอย่างน่าเหลือเชื่อ อย่างไรก็ตาม สีหน้าของเธอไม่ได้เปลี่ยนไปเลย ยังคงเปี่ยมไปด้วยความสดใสและน่ารักน่าชังเช่นเดิม ผิดกับแรงสั่นไหวที่มาจากด้านในซึ่งกำลังปั่นป่วนอย่างสิ้นเชิง “ตอนนี้เราก็กำลังทำความรู้จักกันอยู่ไม่ใช่เหรอ?” ธเนศลูบหัวเธอเบา ๆ ต้าเหนิงเงยหน้าขึ้นในที่สุด “ยังไงเหรอคะ?” “ก็เรากำลังเปิดอกคุยกันอยู่นี่ไง?” เขาพูดพลางค่อย ๆ ปลดกระดุมเสื้อของตัวเองทีละเม็ด ทีละเม็ดจนหมดและเปิดเผยเรือนร่างของตัวเองให้อีกฝ่ายเห็นต่อหน้าต่อตา นั่นทำเอาต้าเหนิงที่ใจเต้นแรงอยู่แล้วยิ่งรู้สึกว้าวุ่นเข้าไปใหญ่เมื่อได้สัมผัสอย่างใกล้ชิดกับท่อนบนที่เปลือยเปล่าสุดเซ็กซี่ของธเนศอาจารย์ผู้สอนของเธอ “คนละเปิดอกแล้วค่ะ ฮ่า ๆ อาจารย์เป็นคนตลกมากกว่าที่หนูคิดไว้ซะอีก นึกว่าจะเป็นพวกไม่มีอารมณ์อะไรทำนองนั้น” ต้าเหนิงพยายามเล่นตลกกลบเกลื่อนแต่มันก็ไม่สามารถลบรอยแดงบนใบหน้าเธอได้ ด้วยอุณหภูมิที่ร้อนผ่าวของร่างกาย ใบหน้าและใบหูของเธอในตอนนี้มันแดงซ่านไปหมดแล้ว “ตอนแรกก็ไม่มีอารมณ์หรอก แต่ตอนนี้มี และมีมากด้วย” พูดจบท่าทีของธเนศก็เปลี่ยนไปราวกับสัตว์ป่าดุร้ายที่กำลังขย้ำเหยื่อ เขาผลักต้าเหนิงให้ล้มตัวนอนลงไปกับโต๊ะสั้นที่ทำให้ศีรษะของเธอเผชิญกับความว่างเปล่า เส้นผมสีดำดกหนาของเธอล่วงกราวไปด้านล่างตามแรงโน้มถ่วงของโลก ต้าเหนิงจำเป็นต้องคล้องคอของธเนศเอาไว้เพื่อไม่ให้ตัวตกลงไปยังพื้นที่เบื้องล่าง สายตาของทั้งสองสบกัน ต่างคนต่างยิ้ม ธเนศยิ้มด้วยรอยยิ้มกระหายในขณะที่อีกฝ่ายซึ่งขวยเขินอย่างชัดเจนกำลังแสยะยิ้มอย่างพึงพอใจ “เป็นคนที่ขี้เ****นน่าดูเลยนะคะอาจารย์เนี่ย?” หลังจากประโยคนั้นต้าเหนิงก็ใช้ขาเรียวยาวของเธอรัดเกี่ยวร่างกายของอีกฝ่ายอย่างแน่นหนาก่อนที่จะโดนธเนศอุ้มขึ้นมาอยู่บนตัวเขาในท่วงท่าที่เย้ายวนใจสุด ๆ ธเนศจ้องมองต้าเหนิงด้วยระดับสายตาที่ใกล้เคียงกันหลังจากที่อุ้มอีกฝ่ายขึ้นมาอย่างง่ายดายพลางสัมผัสร่างกายของเธออย่างใกล้ชิดกระทั่งได้ยินเสียงของกันและกันอย่างเด่นชัด “อาจารย์คิดว่าท่าลิงอุ้มแตงคงจะเหมาะกับเด็กซน ๆ อย่างหนู” เขากล่าวเช่นนั้นพลางบีบจับก้นที่ใหญ่กว่าฝ่ามือหนาของเขาที่โดนใจเขาอย่างยิ่งยวด มันทั้งนุ่มและแน่นจนอดที่จะหมั่นใส้ไม่ได้ “นี่หาว่าหนูเป็นลิงงั้นเหรอคะ? ฮ่าฮ่าฮ่า บุลลี่กันแรงเกินไปแล้วนะ” ต้าเหนิงหัวเราะเสียงดังอย่างมีความสุข ก่อนที่จะแสดงท่าทีจริงจังมากขึ้นเล็กน้อยขณะครุ่นคิด จากนั้นก็พูดออกมาด้วยท่าทีอ่อนโยน “อืม~หนูขออะไรอย่างได้ไหมคะ?” “ว่ามาสิ” “เวลาอยู่ด้วยกันสองคนหนูอยากเรียกอาจารย์ว่าพี่ และอยากให้อาจารย์เรียกชื่อเล่นหนูมากกว่านี้” “ได้สิต้าเหนิง หนูสามารถเรียกพี่ว่าพี่ได้ตามที่หนูต้องการเลย” เนื่องจากความกระทันหันของอีกฝ่ายที่มาพร้อมกับรอยยิ้มและสายตาที่ดึงดูดจนชวนให้หลงใหล มันทำให้ต้าเหนิงอดยิ้มไม่ได้จากความเขินอายที่เกิดขึ้น อย่างไรก็ตาม เธอยังคงสู้หน้าเขาต่อไปด้วยความมั่นใจที่เปี่ยมล้นออกมา “เริ่มทันทีเลย หึหึ เป็นคนที่คิดเร็วทำเร็วกว่าที่คิดนะคะเนี่ย” “ก็ใช่นะสิ ถ้าไม่ทำให้เร็วเข้าไว้ พี่คิดว่าพี่อาจจะจับหนูไม่ติด” เขาพูดงั้นพร้อมกับเลื่อนมือข้างหนึ่งไปปลดซิบกางเกงโดยที่วางมือข้างหนึ่งไว้ใต้ก้นเธอเพื่อรองรับน้ำหนักของร่างกายนี้เอาไว้ แสดงให้ต้าเหนิงเห็นถึงความแข็งแรงที่ไม่ธรรมดาของเขาซึ่งทำให้หวั่นไหวไม่น้อย “หนูไม่ใช่สัตว์นะคะ ทำเหมือนหนูเป็นปลาไม่ก็นกไปได้ ที่จะจับติดหรือไม่ติดเนี่ย ที่สำคัญตอนนี้พี่ก็จับหนูอยู่ไม่ใช่เหรอคะ?” “ไม่ใช่แค่จะจับนะคะแต่พี่จะกินด้วย” ธเนศแสยะยิ้มเมื่อเผยแท่งเนื้อขนาดใหญ่ของเขาในมุมที่ต้าเหนิงมองไม่เห็น อย่างไรก็ตาม เธอสามารถสัมผัสและรับรู้ถึงขนาดและความยาวของมันได้ด้วยวิธีอื่น ในขณะที่อีกฝ่ายแหย่ปรายแท่งเนื้อเข้ามาใต้ชั้นในของเธอ ต้าเหนิงก็พูดขึ้น “พี่จะกินหนูหรือหนูจะกินพี่กันแน่ เพราะว่าตอนนี้หนูแฉะสุด ๆ ไปเลยล่ะค่ะ?” เธอยกมุมปากขึ้นสุดด้วยท่าทีที่มีเสน่ห์อย่างถึงที่สุดของเธอทำให้ธเนศไม่สามารถละสายตาไปจากเธอได้เลย “นั่นมันบทพูดของพี่ไม่ใช่เหรอ ที่ว่าหนูแฉะน่ะ?” ธเนศกล่าวพลางสัมผัสกับความเปียกชื้นของอีกฝ่ายผ่านทางแท่งเนื้อซึ่งค่อย ๆ ถูกชโลมด้วยน้ำสีใสที่เหนียวหนืดซึ่งยืดเยิ้มออกมา “ชิงพูดก่อนไม่ได้เหรอคะ?” ต้าเหนิงกล่าวพลางค่อย ๆ รับรู้ถึงสิ่งที่ใหญ่โตซึ่งกำลังถูไถบริเวณร่องรักที่เฉอะแฉะของเธอใต้ชั้นใน มันกำลังทำให้เธอร้อนรุ่มอย่างช้า ๆ ตามความเสียวซ่านที่ค่อย ๆ ทะยานไปตามท้องน้อย “หนูจะปากดีได้ถึงเมื่อไหร่กันเชียว?” จู่ ๆ รอยยิ้มของธเนศก็กลายเป็นชั่วร้าย เขาขยับมือทั้งสองข้างมาจับที่สะโพกของเธอก่อนที่จะกดมันลงอย่างรุนแรง “ได้ตลอดนั่นแหละค่ะ พรวด~! อร๊าง!! อึ๊ก!! ของพี่...ใหญ่จัง...อ๊ะ...อ๊าส์!! ใหญ่เกินไปแล้ว!!” To be continued...