นัดหมายของผู้ใหญ่

ตอนที่ 7 คฤหาสน์เซอร์เรส มาดามอริชญาวางสายจากคุณหญิงพวงเพชร ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ อย่างอดกังวลไม่ได้ “ตาฌานี่นะ…” เธอพึมพำกับตัวเองเสียงแผ่วปนขุ่นใจ “ทำไมถึงทำให้ย่ารู้สึกผิดแบบนี้ ขนาดย่ายื่นคำขาดไปแบบนั้นก็ยังไม่สนใจเลยจริงๆ” เธอยังไม่ทันคิดอะไรต่อ เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นใกล้เข้ามา 'ธาวิน' เดินตรงเข้ามาในห้องรับแขกเขาสวมชุดกาวน์สีขาว พาดกระเป๋าแพทย์ไว้ที่ไหล่ เขากำลังจะออกไปเข้าเวรบ่าย แพทย์หนุ่มเป็น สูตินรีแพทย์ ประจำแผนกตรวจภายใน วันนี้เขามีเคสนัดตรวจครรภ์และผ่าตัดเล็กช่วงบ่าย มาดามอริชญาเงยหน้าขึ้นมองหลานชาย แววตายังไม่คลายความกังวล “หมอธา จะไปโรงพยาบาลแล้วเหรอลูก” ธาวินวางกระเป๋าลง ก่อนจะนั่งลงข้างๆ คุณย่า น้ำเสียงนุ่มอบอุ่นตามแบบของเขา “ยังครับคุณย่า... พอดีเฮียฌาโทรมาบอกว่าให้ผมแวะไปหาที่ผับก่อนครับ” คำตอบนั้นทำให้มาดามอริชญาถึงกับส่ายหน้า แล้วบ่นหลานชายคนโตทันที “โทรไปบอกให้ฌาลัลล์ กลับบ้านมาคุยกับย่าที่นี่เลย หมอธาไม่ต้องไปหาเขาหรอก ตาฌานี่ชอบหลบหน้าย่ามาก จะหลบไปถึงเมื่อไหร่กัน” เธอถอนหายใจอีกครั้ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น “นี่ถ้าไม่ติดว่าย่ามีสัญญาใจกับคุณหญิงพวงเพชร ว่าจะให้หลานสาวคนเล็กของเธอหมั้นหมายกับตาฌานะ ย่าจะให้หมอธาไปดูตัวน้องแทนแล้ว” มาดามอริชญาหยุดนิดหนึ่ง “ได้ข่าวว่าเพิ่งเลิกกับแฟนที่เป็นหมอมาหมาดๆ ด้วย” ธาวินไม่ได้คิดไปไกลถึงเรื่องนั้น เขาเพียงยิ้มบางๆ ไม่อยากดับความหวังของคุณย่า “ครับคุณย่า…” น้ำเสียงสุภาพ อ่อนโยน แต่หัวใจของเขายังไม่ได้ผูกพันกับเรื่องการหมั้นหมายใดๆ เลยแม้แต่น้อย มาดามอริชญาพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่แผ่วลง ราวกับยอมแพ้ไปแล้วครึ่งหนึ่ง “ย่าแค่อยากให้ฌาลัลล์ไปพบน้องสักครั้ง เผื่อเจอกันแล้วไม่ถูกใจกัน หรือมีอะไรไม่ลงตัว เราก็จะได้คุยกันด้วยเหตุผล ในที่สุดแล้วย่าก็ไม่อาจบังคับใครได้หรอก” เธอถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะพูดต่อ “แต่นี่เขากลับหลบหน้าย่า แล้วยังไม่ยอมไปรับน้องอีกย่าว่ามันเกินไป” ธาวินได้แต่ยิ้มบางๆ นั่งฟังคุณย่าอย่างสงบ “ครับคุณย่า เฮียอาจมีเหตุผลของเฮียก็ได้ครับ” เขาพูดต่อด้วยน้ำเสียงสุภาพและจริงใจ “งานของเฮียเยอะมาก ทั้งบริษัทอสังหาริมทรัพย์ บริษัทผลิตและออกแบบเพชร แล้วก็ผับ เฮียอาจจะยังไม่ได้คิดเรื่องแต่งงานจริงๆ” พูดจบเขาหัวเราะเบาๆ อย่างอารมณ์ดี “ดีนะครับที่คุณพ่อมีแค่โรงพยาบาลวายุคีรินทร์ ไม่อย่างนั้นผมคงคิดไม่ตกเหมือนกัน ว่าจะบริหารทุกอย่างให้เก่งเหมือนเฮียฌาได้ยังไง" มาดามอริชญา แม้ในใจจะยังคงกังวลอยู่บ้าง แต่ก็อดภูมิใจในตัวหลานชายไม่ได้ ฌาลัลล์เก่งไม่ผิดไปจากวาคิน ผู้เป็นพ่อ เพียงแต่ดูจะดื้อรั้น และเอาชนะทุกอย่างด้วยตัวเองมากเกินไป ธาวินลุกขึ้นเต็มความสูง ก่อนยกมือไหว้คุณย่าเพื่อขอตัวไปทำงาน “ผมไปก่อนนะครับคุณย่า แล้วจะรีบกลับมากินข้าวเย็นครับ” เขาก้มลงหอมแก้มคุณย่าเบาๆ เหมือนเช่นทุกวัน จังหวะนั้นเอง มาดามอริชญาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เรื่องนี้เธอคิดจะถามหลายครั้งแล้ว แต่ก็มักจะลืมเสียทุกที... ครั้งนี้… เธอไม่ลืมแน่นอน “หมอธาเดี๋ยวก่อนลูก เดี๋ยวย่าถามอะไรหน่อยพอดีย่าลืม” ธาวินชะงักหันกลับมามองอย่างตั้งใจ "ครับคุณย่า" “คอนโดของหลานกับฌาลัลล์ ที่อยู่ติดกับบริษัทออกแบบเพชรของตระกูลเรา ยังพากันไปพักอยู่หรือไม่? ธาวินเอียงศีรษะเล็กน้อยก่อนตอบตามตรง “ของผมยังพักปกติครับ เวลาเกิดเคสด่วน ผมก็จะไปนอนที่คอนโด เพราะใกล้โรงพยาบาลกว่าที่บ้าน” เขาหยุดคิดเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ “แต่ของเฮียฌา… ผมไม่แน่ใจนะครับ ปกติเฮียจะนอนที่ห้องพิเศษที่บริษัทหรือไม่ก็ผับมากกว่า" มาดามอริชญาไม่เอ่ยคำใดต่อ เพียงแค่พยักหน้าเบาๆ ราวกับเข้าใจทุกอย่าง “อืม…ไปเถอะลูกเดี๋ยวจะสายเอา” ธาวินยกมือไหว้อีกครั้งก่อนจะสะพายกระเป๋าแพทย์ "ไปก่อนนะครับคุณย่า" แล้วจึงเดินออกจากห้องรับแขกไปอย่างเงียบๆ ทันทีที่เสียงฝีเท้าของหลานชายค่อยๆ ห่างออกไป มาดามอริชญาก็นั่งนิ่งอยู่ที่เดิม สายตามองออกไปนอกหน้าต่างคฤหาสน์อย่างครุ่นคิด “นอนที่บริษัท… นอนที่ผับ” เธอพึมพำเบาๆ กับตัวเอง ปลายนิ้วเรียวเคาะพนักโซฟาช้าๆ ก่อนจะถอนหายใจยาว “แบบนี้จะเอาเวลาที่ไหนไปคิดเรื่องครอบครัวกัน” หญิงสูงวัยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาแน่วแน่ขึ้นกว่าก่อนหน้า “ดูเหมือนย่าคงต้องลงมือเองแล้วสินะ ฌาลัลล์” เธอกดเบอร์โทรหาเพื่อนสนิทในทันที ปรายสายคุณหญิงพวงเพชร... “ฮัลโหลพวงเพชร ฉันคิดว่า…ให้หลานมาตาลกับฌาลัลล์ได้เจอกันอีกสักครั้งดีไหม พรุ่งนี้ช่วงเย็นทานมื้อค่ำกันแบบสบายๆ ไม่ต้องเป็นทางการมาก” ปลายสายตอบตกลงแทบจะทันที "ได้สิชญา เอาเป็นว่านัดบอดให้หลานทั้งสองคนเลยแล้วกัน" มาดามอริชญากดวางสาย ก่อนจะยิ้มบางๆ อย่างโล่งใจ "อย่างน้อยเรื่องนี้ก็เริ่มใหม่ได้อีกครั้ง" ผับxxx เวลาต่อมา รถหรูของฌาลัลล์เลี้ยวเข้าลานจอดตรงหน้าผับในทันที หลังจากที่ไปส่งมาตาลดาที่บ้านมา ยังไม่ทันที่เขาจะก้าวลงจากรถ บอดีการ์ดสองคนก็รีบเดินตรงเข้ามาหาเจ้านายอย่างรู้หน้าที่ “คุณชายครับ รถหรูสีแดงคันนี้จอดอยู่ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ป่านนี้เจ้าของยังไม่กลับมาเอารถเลยครับ” ฌาลัลล์ยืนเท้าเอว ลิ้นกระทุ้งกระพุ้งแก้มเบาๆ ก่อนจะยิ้มจางๆ เป็นรอยยิ้มที่แทบไม่มีใครทันสังเกตเห็น เขาหยิบกุญแจรถของเจ้าของรถคันนั้นขึ้นมา ก่อนจะโยนให้ลูกน้องอย่างไม่ลังเล น้ำเสียงกลับจริงจังขึ้นในทันที “แมนนาย ขับรถไปส่งให้เจ้าของ เดี๋ยวฉันส่งโลเคชันให้” เขาปรายตามองลูกน้องอีกทันที “ส่วนการุณนายขับรถตามไปแล้วรับแมนกลับมา” บอดีการ์ดทั้งสองก้มศีรษะรับคำสั่งพร้อมกันอย่างนอบน้อม “ครับคุณชาย” ฌาลัลล์เดินเข้าไปในผับ ก่อนจะตรงขึ้นไปยัง ห้องพักพิเศษบนชั้นสอง ที่ถูกจัดไว้เป็นสัดส่วน ห้องโทนสีดำตัดเทาอ่อน เรียบหรู นิ่งขรึม และดึงดูดไม่ต่างจากเจ้าของห้อง เขาปลดเสื้อผ้าออกอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะก้าวเข้าไปในห้องน้ำ เปิดฝักบัวให้น้ำอุ่นไหลรินชำระร่างกาย แต่ยิ่งน้ำไหลผ่านผิว ความคิดกลับยิ่งย้อนกลับไปที่ เรือนร่างบาง ที่นั่งคล่อมเขาบนรถเมื่อคืน เธอขยับสะโพกช้าๆ กัดริมฝีปากบางของตัวเองอย่างไม่รู้ตัว รอยจูบที่เร้าร้อน กับเนื้ออกอวบอิ่มเม็ดชมพูสีสวยที่เขาขย้ำจนล้มมือ เสียงเซ็กซี่ครางเบาๆ ของเธอมันน่าหลงไหลเสียจริง ~~~อ๊าส์~~~ กลิ่นหอมอ่อนๆ เสียงลมหายใจสั่นพร่า ความแนบชิดของสองร่างที่เปลือยเปล่า เนื้อแนบเนื้ออุ่นๆ ของหญิงสาวที่เมามายเมื่อคืนมันยากจะลืมลง... ชายหนุ่มยืนนิ่ง ปล่อยให้น้ำไหลลงจากศีรษะ ไล่ผ่านลำคอ แผงอก และลำตัวสูงใหญ่ กล้ามเนื้อชัดเจน แต่ไม่แข็งกระด้าง ผิวขาวจัดจนเห็นรอยแดงจางๆ ตามลำคอและหัวไหล่ได้ชัด รอยดูด! ที่เธอฝากไว้ยังไม่เลือนหายไปไหน เขาหลับตาลง ถอนหายใจช้าๆ อย่างควบคุมอารมณ์ “บ้าเอ๊ย… จะมาหวั่นไหวกับผู้หญิงเพียงคืนเดียวได้ยังไงกัน” เสียงพึมพำเบาหวิวหายไปพร้อมกับสายน้ำ แต่ภาพของเธอ…กลับไม่ยอมจางหายไปง่ายๆ เลย เสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้น ครืด! ครืด! ตัดความคิดฟุ้งซ่านในหัวของเขาลงในทันที ฌาลัลล์ปิดฝักบัว ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดตัวมาพันรอบเอว แล้วเดินออกจากห้องน้ำไปคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอคือ หมอธาวิน น้ำเสียงนิ่งเย็นเป็นปกติเอ่ยถาม “ว่าไง? มาถึงแล้วเหรอ” ปลายสายตอบกลับแทบจะทันที “ครับเฮีย ผมรออยู่ที่ห้องรับรองผับด้านล่างนะครับ” เสียงทุ้มตอบกลับเพียงสั้นๆ “อืม เดี๋ยวลงไป” เขากดวางสาย ก่อนจะหยิบเสื้อคลุมขึ้นมาสวมอย่างลวกๆ แล้วมุ่งหน้าออกจากห้องพักไปโดยไม่คิดจะปล่อยให้ปลายสายรอนาน ห้องนอนมาตาลดาเวลาเดียวกัน... "โอ๊ย.! เจ็บจังเลย! เสียงเล็กครางเบาๆ ในห้องนอนส่วนตัวที่ตกแต่งโทนสีฟ้าอ่อนดูสบายตา เธอนอนบิดตัวไปมามือบางกดลงที่ท้องน้อยอย่างไม่รู้ตัวความรู้สึกหน่วงๆ เจ็บระบมแปลกใหม่ทำให้เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย