หลังจากปรับความเข้าใจกันเรียบร้อยแล้ว เคนโอบไหล่อิสรีย์ไว้แนบแน่น เดินเคียงกันช้า ๆ ด้วยท่าทางที่เหมือนจะไม่ยอมปล่อยมือกันและอีกต่อไป ดอกไม้ช่อใหญ่ในมืออิสรีย์ดูจะไม่สดใสเท่ารอยยิ้มของเธอในตอนนี้
เมื่อเดินมาถึงบริเวณที่จอดรถ ทั้งคู่เห็นเหมันต์กับญาดายืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ที่เห็นพวกเขาคืนดีกัน ทั้งสองหันไปสบตากันอย่างรู้ใจ ราวกับได้ดูตอนจบของละครรักที่เฝ้ารอลุ้น อิสรีย์หัวเราะเบาๆ ก่อนจะถามขึ้นด้วยน้ำเสียงกรุ่นกลิ่นแซว
“นี่แผนของใครคะเนี่ย ทำให้ฉันกับคุณเคนหายโกรธกันได้เร็วขนาดนี้?”
“แผนพี่เอง ฉลาดไหมล่ะ?” เหมันต์กอดอกพลางยกคิ้วขึ้นอย่างภูมิใจ
“ฉลาดมากค่ะ” อิสรีย์ตอบพร้อมรอยยิ้มขำขัน ก่อนจะเปรยต่อพลางปรายตามองเหมันต์กับญาดาสลับกัน “แต่เรื่องของตัวเองน่ะ จะรอดไหมล่ะ?”
เคนถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะ
“เฮ้อ..กูเอาใจช่วยมึงก็แล้วกัน” เขาพูดจบก็หันไปทางพนักงานต้อนรับ “ส่วนเธอ
